Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
Υπάρχει ένας παλιός και μάλλον ασφαλής κανόνας στην πολιτική: οι εξαγγελίες γίνονται εύκολα, οι λογαριασμοί βγαίνουν πολύ δυσκολότερα.
Και στην περίπτωση των μέτρων που παρουσίασε χθες το βράδυ στη Θεσσαλονίκη ο Αλέξης Τσίπρας, ο λογαριασμός δεν είναι απλώς μεγάλος, αφού κατ’ εκτίμηση, ξεπερνά τα 10 δισ. ευρώ τον χρόνο, όταν ο δημοσιονομικός χώρος δεν ξεπερνά τα 2 δις το πολύ.
Και αυτό, μάλιστα, χωρίς να έχουν υπολογιστεί αρκετές από τις πιο αόριστες εξαγγελίες του πρώην πρωθυπουργού.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
-Αύξηση κατά περίπου 500 ευρώ για γιατρούς και νοσηλευτές του ΕΣΥ: 630 εκατ. ευρώ ετησίως.
-Αυξήσεις 300 ευρώ τον μήνα στους εκπαιδευτικούς: άλλα 800 εκατ. ευρώ.
-Και 30.000 νέοι εκπαιδευτικοί: 570 εκατ. ευρώ τον χρόνο.
Μέχρι εδώ, μπορεί κανείς να διαφωνήσει ή να συμφωνήσει πολιτικά.
Το ζήτημα αρχίζει όταν πρέπει να απαντήσει στο απλό ερώτημα: ποιος πληρώνει;
Γιατί ο λογαριασμός συνεχίζεται:
-Διπλασιασμός της έκπτωσης φόρου για οικογένειες με παιδιά: 1 δισ. ευρώ.
-Μείωση του ΦΠΑ στο 6% για βασικά τρόφιμα και είδη υγιεινής: 1,8 δισ. ευρώ.
-Απαλλαγή από τα εισιτήρια των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη: άλλα 200 εκατ. ευρώ.
-Κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τα νομικά πρόσωπα: ακόμη 200 εκατ. ευρώ.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Και υπάρχει και η προκαταβολή φόρου.
-Κατάργηση για τις ατομικές επιχειρήσεις: 800 εκατ. ευρώ εφάπαξ.
-Μείωση από 80% σε 50% για τα νομικά πρόσωπα: 2,1 δισ. ευρώ εφάπαξ.
-Με άλλα λόγια, κάποιος πρέπει να εξηγήσει πώς συνδυάζονται τόσες μειώσεις φόρων με τόσο μεγάλες νέες δαπάνες.
Υπάρχει βεβαίως και η στεγαστική πολιτική.
-Πενήντα χιλιάδες νέες προσιτές κατοικίες σε τέσσερα χρόνια. Η εκτίμηση του κόστους είναι 1,5 δισ. ευρώ ετησίως, δηλαδή περίπου 6 δισ. ευρώ στην τετραετία.
Ακολουθούν τα μέτρα για τους δήμους: απόδοση του συνόλου του τέλους ανθεκτικότητας, αύξηση των πόρων του Πράσινου Ταμείου και ένας νέος «Φιλόδημος». Μόνο ο τελευταίος υπολογίζεται σε 700 εκατ. ευρώ ετησίως.
Και εδώ εμφανίζεται μια λεπτομέρεια που έχει τη σημασία της: το ότι ένα ποσό χρηματοδοτείται μέσω δανεισμού δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται δημοσιονομικά. Το δάνειο δεν είναι έσοδο, είναι χρηματοδότηση.
Κάποιος, κάποτε, θα πρέπει να το αποπληρώσει.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται ίσως στο τέλος του λογαριασμού.
Οι υπολογισμοί δεν περιλαμβάνουν το κόστος της ελάχιστης εγγυημένης ποσότητας ενέργειας, το μεταφορικό ισοδύναμο, την εγγύηση φροντίδας για 140.000 ανθρώπους με άνοια, την απαλλαγή συνταξιούχων από τη συμμετοχή στα φάρμακα και άλλα μέτρα.
Δηλαδή έχουμε έναν λογαριασμό περίπου 13 δισ. ευρώ και οι υπολογισμοί δεν έχουν ολοκληρωθεί.
Δεν είναι παράλογο να θέλει κανείς καλύτερους μισθούς, φθηνότερα τρόφιμα, καλύτερη δημόσια υγεία, περισσότερη κοινωνική προστασία και προσιτή κατοικία.
Το πολιτικό ζητούμενο είναι άλλο: πόσο κοστίζουν όλα αυτά και από πού θα βρεθούν τα χρήματα;
Γιατί η οικονομική πολιτική δεν είναι κατάλογος επιθυμιών., είναι άσκηση προτεραιοτήτων.
Και όταν κάποιος παρουσιάζει παροχές δισεκατομμυρίων, μειώσεις φόρων και νέες δημόσιες δαπάνες ταυτόχρονα, δεν αρκεί να περιγράφει το κοινωνικό όφελος.
Οφείλει να παρουσιάζει και το δημοσιονομικό ισοδύναμο.
Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος να επιστρέψει η πολιτική στο γνώριμο μοντέλο: πρώτα η εξαγγελία, μετά η ευφορία και στο τέλος ο λογαριασμός.
Και επειδή η Ελλάδα έχει πληρώσει ακριβά στο παρελθόν την απόσταση ανάμεσα στις πολιτικές υποσχέσεις και στις δημοσιονομικές δυνατότητες, ίσως αυτή τη φορά αξίζει να γνωρίζουμε το κόστος πριν χειροκροτήσουμε τις παροχές.
Εάν κι εφόσον αυτοί οι υπολογισμοί αμφισβητούνται, τα μέτρα μπορούν να κατατεθούν προς ποσοτικοποίηση στο Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο, όπως προβλέπει ο νόμος.
Στην οικονομία, το «πόσα» έχει τελικά μεγαλύτερη σημασία από το «πόσα θα θέλαμε».-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Ο Μπιλ Γκέιτς γράφει για την τεχνητή νοημοσύνη
Σταλινικοί «αντιεξουσιαστές» που εμπορεύονται ό,τι πουλιέται
Ελπίδες ότι μπαίνουν όρια στα social media
Το μεγαλείο της Οδύσσειας απέναντι στη μικρότητα της Παλαιοδεξιάς
Γιατί βρίσκουν ακροατήριο οι λαϊκιστές;
Η ai είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της δύναμης του καπιταλισμού
Ο πλούτος πρέπει να φορολογείται. Αλλα πώς;
Ζητείται νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο που θα αποτρέψει τη σύγκρουση των γενεών
Η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, από τον Αριστοτέλη στον Δαρβίνο
Το Σύμφωνο της Μέκκας και η Τουρκία. Τι αλλάζει για την Ελλάδα;
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...