Γράφει ο Μπιλ Γκέιτς (*)
Σε ολόκληρη τη ζωή μου είχα μόλις δύο δουλειές. Στην πρώτη, εργάστηκα για την ανάπτυξη λογισμικού που θα έδινε στους ανθρώπους περισσότερες δυνατότητες, μέσα από τη δουλειά μου στη Microsoft.
Στη δεύτερη, την οποία ξεκίνησα σε πλήρη απασχόληση το 2008, προσπαθώ να επιστρέψω στην κοινωνία τον πλούτο που δημιούργησα στη Microsoft, με στόχο να κάνω τον κόσμο πιο υγιή, καλύτερα μορφωμένο και πιο δίκαιο. Αυτή είναι η δουλειά που θα κάνω για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Και οι δύο αυτές εμπειρίες επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπω την τεχνητή νοημοσύνη.
Όταν πρωτογνώρισα τους υπολογιστές, στα 13 μου χρόνια, με γοήτευε η ιδέα ότι θα μπορούσαμε να τους κάνουμε πιο «έξυπνους» και να τους δώσουμε τη δυνατότητα να κάνουν πράγματα που τότε μπορούσαν να κάνουν μόνο οι άνθρωποι. Παρότι ο όρος «τεχνητή νοημοσύνη» χρησιμοποιούνταν ήδη από την εποχή που γεννήθηκα, η τεχνολογία έκανε πραγματικά σημαντικά βήματα μόνο την τελευταία δεκαετία.
Τώρα είναι εκπληκτικά ικανή και συνεχίζει να βελτιώνεται με ρυθμό που δύσκολα μπορούμε να συλλάβουμε.
Για πρώτη φορά, η AI μπορεί να αντικαταστήσει —και ακόμη και να ξεπεράσει— την ανθρώπινη γνωστική ικανότητα.
Από την άποψη της ισότητας, η AI μπορεί να γίνει είτε το μεγαλύτερο εργαλείο εξίσωσης που εφευρέθηκε ποτέ είτε η χειρότερη πηγή αδικίας.
Η πρόκληση είναι τεράστια.
Ακόμη και υπό τις καλύτερες συνθήκες, η μετάβαση σε αυτή τη νέα εποχή της AI θα είναι μία από τις πιο ταραχώδεις περιόδους στην ανθρώπινη ιστορία.
Πώς θα χρησιμοποιήσουμε αυτή την τεχνολογία ώστε να κάνουμε τον κόσμο δικαιότερο και να εμποδίσουμε τη διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς;
Πώς θα προστατεύσουμε τους πιο ευάλωτους από τις βλάβες που μπορεί να προκαλέσει η τεχνητή νοημοσύνη, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που θα χάσουν τη δουλειά τους και, μαζί με αυτήν, την αίσθηση ότι εξακολουθούν να ελέγχουν το μέλλον τους;
Πιστεύω ότι η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα —και η εφαρμογή της— πρέπει να αποτελέσει την κορυφαία προτεραιότητα του κόσμου.
Αν πάρουμε τις σωστές αποφάσεις, η AI μπορεί να γίνει δύναμη για το καλό και να αφήσει όλους μας σε καλύτερη θέση.
Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή δεν προετοιμαζόμαστε γι' αυτό.
Δεν βλέπω ενδείξεις ότι οι ηγέτες, οι ειδικοί και οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν επαρκώς τις προκλήσεις. Δεν υπάρχει ακόμη σχέδιο για να διευκολύνουμε την είσοδό μας στην εποχή της AI.
Αυτή τη φορά είναι πραγματικά διαφορετικά
Για όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ευχόμουν η καινοτομία να προχωρά ταχύτερα.
Με την AI, όμως, τα συναισθήματά μου είναι πιο περίπλοκα.
Θα ήθελα τα οφέλη της να φτάσουν γρήγορα στους ανθρώπους και τα προβλήματα που θα προκαλέσει να καθυστερήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο.
Όμως τα οφέλη και τα προβλήματα έρχονται ταυτόχρονα.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Και πιστεύω ότι χρειαζόμαστε χρόνο για να προετοιμαστούμε για την περίοδο κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αναστάτωσης στην οποία πρόκειται να εισέλθουμε.
Το παράδοξο είναι ότι εκείνοι που χρειάζονται περισσότερο χρόνο είναι ακριβώς εκείνοι που διαθέτουν τον λιγότερο: ο υπάλληλος λογιστηρίου που θα αντικατασταθεί από ένα bot ή ο εργαζόμενος των 20 δολαρίων την ώρα που θα χάσει τη δουλειά του από ένα ρομπότ των 10 δολαρίων.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτή η τεχνολογική μετάβαση θα μοιάζει με προηγούμενες. Για παράδειγμα, αναφέρουν τη μετάβαση των Ηνωμένων Πολιτειών από τη γεωργία στις δουλειές γραφείου.
Αλλά εκείνη η αλλαγή πραγματοποιήθηκε σε πολλές γενιές και δημιούργησε νέες θέσεις εργασίας στις οποίες απαιτούνταν ανθρώπινη σκέψη.
Αυτή τη φορά, η τεχνολογία μπορεί να υποκαταστήσει την ίδια την ανθρώπινη γνωστική εργασία.
Επειδή η AI μπορεί να βλέπει, να ακούει, να μιλά και να συλλογίζεται —και τελικά θα μπορεί να εκτελεί και σωματικές εργασίες εξίσου ομαλά με έναν άνθρωπο— δεν θα επηρεάσει έναν μόνο κλάδο.
Θα επηρεάσει τη νομική εργασία, την εξυπηρέτηση πελατών, την ιατρική, τον προγραμματισμό και τη βιομηχανία.
Και θα το κάνει γρήγορα: μέσα σε μία δεκαετία, όχι μέσα σε αρκετές γενιές.
Θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, αλλά χωρίς τις σωστές πολιτικές θα είναι πολύ λιγότερες από όσες υπάρχουν σήμερα.
Η μετάβαση στην AI έχει τρεις μεγάλους κινδύνους
Πολλές θέσεις εργασίας θα εξαφανιστούν για πάντα
Η AI μπορεί να μην οδηγήσει την ανεργία στα επίπεδα της Μεγάλης Ύφεσης, όμως οι επιπτώσεις της δεν θα εξαφανιστούν μαζί με έναν οικονομικό κύκλο.
Οι θέσεις που κινδυνεύουν περισσότερο είναι οι θέσεις εισαγωγικού και μεσαίου επιπέδου, ενώ οι νέες θέσεις που θα δημιουργηθούν θα απαιτούν κατά κανόνα δεξιότητες για την απόκτηση των οποίων χρειάζονται πολλά χρόνια.
Οι θέσεις γραφείου ήδη επηρεάζονται, έστω και σε περιορισμένο βαθμό. Και η τάση αυτή, κατά τη γνώμη μου, θα συνεχιστεί.
Δεν θα περιοριστεί όμως σε λίγους κλάδους.
Οι πωλήσεις και η εξυπηρέτηση πελατών, ο προγραμματισμός, η νομική υποστήριξη και στη συνέχεια εργασίες όπως η αξιολόγηση αιτήσεων δανείων, η ανάλυση δεδομένων ή ακόμη και η αρχική αξιολόγηση ασθενών θα επηρεαστούν.
Και τα επαγγέλματα που σήμερα θεωρούμε «χειρωνακτικά» δεν θα μείνουν ανεπηρέαστα.
Τα ρομπότ δεν βρίσκονται ακόμη στο ίδιο επίπεδο με την AI, όμως το κόστος τους θα μειωθεί δραματικά. Πιστεύω ότι τα «έξυπνα» ρομπότ θα αρχίσουν να ανταγωνίζονται τους ανθρώπους σε ορισμένες σωματικές εργασίες —στην οικοδομή και στη φιλοξενία, για παράδειγμα— ήδη από το τέλος αυτής της δεκαετίας.
Και εδώ υπάρχει ένας φαύλος κύκλος.
Μόλις μια εταιρεία υιοθετήσει AI και ρομπότ και χρησιμοποιήσει την εξοικονόμηση κόστους για να μειώσει τις τιμές της, οι ανταγωνιστές της θα πιεστούν έντονα να κάνουν το ίδιο.
Αν οι υπάρχουσες επιχειρήσεις δεν το κάνουν, θα το κάνουν οι νεοφυείς.
Η αγορά θα επιταχύνει την υιοθέτηση.
Και, αν δεν παρέμβουμε, θα υπάρχουν λιγότερες καλές θέσεις εργασίας, ενώ τα οφέλη θα συγκεντρωθούν σε μια μικρή ομάδα.
Ιδιαίτερα ανησυχώ για τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι θα μπουν στην αγορά εργασίας σε μια εποχή με λιγότερες θέσεις εισαγωγικού επιπέδου.
Η μεγάλη αλλαγή θα έρθει όταν η AI μπορεί να παράγει σχεδόν άψογο έργο. Τότε θα μπορεί να λειτουργεί χωρίς ανθρώπινο έλεγχο και οι επιχειρήσεις θα έχουν κάθε οικονομικό κίνητρο να την αφήσουν να το κάνει.
Αυτό θα αλλάξει θεμελιωδώς τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την εργασία, το εισόδημα και την οικονομική ασφάλεια.
Πώς θα λειτουργεί μια οικονομία που έχει χτιστεί γύρω από την απασχόληση, αν λιγότεροι άνθρωποι εργάζονται ή αν πολλοί εργάζονται λιγότερες ώρες;
Σε μια καπιταλιστική κοινωνία, η εργασία είναι ο τρόπος με τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι εξασφαλίζουν τα χρήματα για τα βασικά της ζωής. Είναι όμως ταυτόχρονα σημαντική πηγή αξιοπρέπειας και κοινωνικής σύνδεσης.
Γι' αυτό πρέπει να σκεφτούμε από τώρα πώς θα περιορίσουμε τις απώλειες θέσεων εργασίας και θα διασφαλίσουμε ότι όλοι θα συμμετέχουν στην ευημερία που θα δημιουργήσει η AI.
Αν περιμένουμε μέχρι οι άνθρωποι να έχουν ήδη εκτοπιστεί από την αγορά εργασίας, θα είναι πολύ αργά.
Η AI είναι μια δομική πρόκληση για τον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένη η οικονομία μας. Και απαιτεί σκέψη και δράση τώρα.
Η AI θα δώσει σε ανθρώπους —και ίσως στην ίδια την AI— περισσότερη δύναμη να προκαλεί κακό
Πολύ πριν η AI γίνει μέρος της καθημερινής ζωής, υπήρχαν στο διαδίκτυο πληροφορίες για την κατασκευή βομβών, βιολογικών όπλων και ιών υπολογιστών.
Η AI θα κάνει πολύ ευκολότερο όχι μόνο να βρει κανείς αυτές τις πληροφορίες, αλλά και να τις μετατρέψει σε πράξη.
Ακόμη και εγκληματίες με περιορισμένες γνώσεις θα μπορούν να στοχεύουν ανθρώπους, επιχειρήσεις και κυβερνήσεις σε πρωτοφανή κλίμακα.
Απάτες με AI, παραπληροφόρηση, deepfakes και μαζική επιτήρηση είναι οι κίνδυνοι που πιθανότατα θα αισθανθούν εντονότερα οι άνθρωποι στην καθημερινότητά τους.
Το ίδιο ισχύει για τις κυβερνοεπιθέσεις.
Οι υποδομές που μπορεί να βρεθούν στο στόχαστρο περιλαμβάνουν νοσοκομεία, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, συστήματα ύδρευσης, δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας και συστήματα διαχείρισης κρατικών παροχών.
Όταν αυτά τα συστήματα δέχονται επίθεση, εκείνοι που τελικά πληρώνουν το τίμημα είναι οι ασθενείς, οι πελάτες και οι πολίτες.
Το ίδιο δίλημμα υπάρχει και με τη βιοτρομοκρατία. Η AI μπορεί να επιταχύνει την ανακάλυψη νέων φαρμάκων και εμβολίων, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να κάνει ευκολότερο τον σχεδιασμό μιας θανατηφόρας νέας ασθένειας.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη.
Οι ίδιες τεχνολογίες μπορούν να συγκεντρώσουν ακόμη περισσότερη δύναμη στα χέρια εκείνων που ήδη διαθέτουν ισχύ.
Τα αυτόνομα όπλα, για παράδειγμα, θα μπορούσαν να επιτρέψουν στις κυβερνήσεις να χρησιμοποιούν θανατηφόρα βία χωρίς άνθρωπο να συμμετέχει στην τελική απόφαση.
Η παρακολούθηση και η χειραγώγηση της κοινής γνώμης θα γίνει ευκολότερη, φθηνότερη και αποτελεσματικότερη.
Και κάποια στιγμή, η δύναμη να προκαλεί βλάβη μπορεί να μην περιορίζεται στους ανθρώπους ή στους θεσμούς.
Τα ίδια τα συστήματα AI ήδη παρουσιάζουν περιστασιακά συμπεριφορές που δεν είχαν προβλεφθεί από τους δημιουργούς τους. Καθώς γίνονται ισχυρότερα, μπορεί να αρχίσουν να ενεργούν αντίθετα προς τα συμφέροντά μας και να χάσουμε τον έλεγχο.
Η AI μπορεί να εμποδίσει την ανάπτυξη των παιδιών και να αντικαταστήσει τις ανθρώπινες σχέσεις
Όταν μεγάλωνα στο Σιάτλ, δεν είχα πολλούς φίλους, πέρα από μερικά αγόρια σαν κι εμένα.
Χρειάστηκε προσπάθεια και μεγάλη βοήθεια από τη μητέρα μου για να αναπτύξω τις κοινωνικές δεξιότητες που μου επέτρεψαν να σχετίζομαι με διαφορετικούς ανθρώπους.
Ακόμη και σήμερα, στα 70 μου, εξακολουθώ να αντλώ από αυτά τα μαθήματα.
Δεν είμαι βέβαιος ότι θα είχα καταβάλει την ίδια προσπάθεια αν τότε είχα έναν σύντροφο AI.
Οι AI συνομιλητές σου μιλούν με τρόπους που ήδη σου είναι οικείοι.
Δεν σε βγάζουν από τη ζώνη άνεσής σου.
Είναι πάντα διαθέσιμοι και δεν θυμώνουν ποτέ μαζί σου.
Αυτό τους δίνει τη δυνατότητα να γίνουν εξαιρετικά εθιστικοί και να μας στερήσουν ορισμένα από τα μαθήματα που μαθαίνουμε μέσα από την επαφή με άλλους ανθρώπους.
Τα στοιχεία που έχουμε είναι ακόμη περιορισμένα και όχι απολύτως συνεπή, αλλά υπάρχουν λόγοι σοβαρής ανησυχίας.
Θα πρέπει να αποφασίσουμε εμείς, συνειδητά, πού θέλουμε να χαράξουμε τα όρια.
Δεν πρέπει να περιμένουμε άλλη μία γενιά για να πάρουμε στα σοβαρά αυτούς τους κινδύνους.
Τα καλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε με την AI μπορεί να είναι πραγματικά πολύ καλά
Συχνά λέμε ότι υπερεκτιμούμε τις αλλαγές που θα συμβούν βραχυπρόθεσμα και υποτιμούμε εκείνες που θα συμβούν μακροπρόθεσμα.
Με την AI βλέπω κάτι διαφορετικό.
Κάποιοι βλέπουν μόνο τα οφέλη και δεν δίνουν αρκετή σημασία στους κινδύνους.
Άλλοι κάνουν το αντίθετο: εστιάζουν αποκλειστικά στους κινδύνους —οι οποίοι είναι πραγματικοί— και χάνουν τη δυνατότητα να δουν τα οφέλη.
Χρειαζόμαστε και τα δύο: βαθιά ανησυχία για τις βλάβες που πρέπει να περιορίσουμε και ρεαλιστική αισιοδοξία για τα οφέλη που μπορούμε να μεγιστοποιήσουμε.
Η μεγιστοποίηση των οφελών είναι εξίσου σημαντική με τον περιορισμό των βλαβών.
Η AI μπορεί να επιταχύνει την καινοτομία σε μερικές από τις δυσκολότερες προκλήσεις της ανθρωπότητας: καθαρή ενέργεια, κλιματική αλλαγή, παραγωγή τροφίμων, εξάλειψη ασθενειών.
Στην υγεία μπορεί να βοηθήσει νοσοκομεία που δεν διαθέτουν εξειδικευμένους γιατρούς.
Στη γεωργία μπορεί να δώσει σε αγρότες φτωχότερων χωρών πρόσβαση σε καλύτερες προβλέψεις και συμβουλές.
Στις δημόσιες υπηρεσίες μπορεί να κάνει πολύ απλούστερη την πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, φοιτητική βοήθεια ή κοινωνικές παροχές.
Και στην εκπαίδευση μπορεί να απελευθερώσει τους εκπαιδευτικούς ώστε να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στους μαθητές.
Το σημαντικότερο ίσως είναι ότι μπορεί να επιστρέψει στους ανθρώπους μέρος του χρόνου και της προσοχής που σήμερα καταναλώνονται σε γραφειοκρατία, αναζήτηση αξιόπιστων πληροφοριών και εργασίες που δεν μπορούν να πληρώσουν κάποιον άλλον για να κάνει.
Όλα αυτά μπορούν να κάνουν την καθημερινή ζωή ευκολότερη, φθηνότερη και λιγότερο εξαρτημένη από το εισόδημα ή τις διασυνδέσεις ενός ανθρώπου.
Αλλά υπάρχει μία λέξη που πρέπει να κρατήσουμε: μπορεί.
Η AI μπορεί να βελτιώσει τη ζωή ανθρώπων κάθε εισοδήματος.
Δεν θα το κάνει όμως αυτόματα.
Όπως συμβαίνει με κάθε νέα τεχνολογία, πρέπει να αποφασίσουμε συνειδητά ότι τα οφέλη της θα φτάσουν σε όλους και όχι μόνο σε μια πλούσια μειοψηφία.
Ο κόσμος χρειάζεται ένα σχέδιο
Είναι θετικό ότι ορισμένες εταιρείες AI προτείνουν λύσεις στα προβλήματα που δημιουργεί η ίδια η τεχνολογία τους.
Δεν πρέπει όμως να περιμένουμε από αυτές να ηγηθούν της προσπάθειας.
Σε μια δημοκρατική κοινωνία, δεν είναι δικός τους ρόλος να αποφασίζουν για αυτά τα ζητήματα.
Οι λύσεις πρέπει να διαμορφωθούν μέσα από μια δημόσια δημοκρατική διαδικασία, στην οποία θα συμμετέχουν εκλεγμένοι πολιτικοί, υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής, εκπαιδευτικοί, επαγγελματίες υγείας, τοπικοί παράγοντες, εκπρόσωποι των κοινοτήτων, επιχειρήσεις και εργαζόμενοι.
Εκατομμύρια άνθρωποι θα δουν τη ζωή τους να αλλάζει.
Θα χρειαστούμε ένα ισχυρότερο και πιο ευέλικτο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας για να διαχειριστούμε τη μετάβαση.
Και οι λύσεις πρέπει να απαντήσουν σε ένα ακόμη βαθύτερο ερώτημα:
πώς διατηρούμε την ανθρωπιά μας σε μια εποχή όπου οι μηχανές μπορούν να σκέφτονται καλύτερα από εμάς;
Οι άνθρωποι που αφιερώνουν τη ζωή τους στο να σκέφτονται τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος —μεταξύ αυτών και οι θρησκευτικοί ηγέτες— μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο.
Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ένα νέο σύστημα για τη διαχείριση της μετάβασης.
Να δημιουργήσουμε ένα νέο σύστημα διαχείρισης της μετάβασης
Η σημαντικότερη προτεραιότητα είναι η δημιουργία ενός εθνικού και διεθνούς πλαισίου για την αντιμετώπιση της AI.
Κανένας από τους σημερινούς θεσμούς δεν σχεδιάστηκε για μια τεχνολογία που εξαπλώνεται τόσο γρήγορα και αγγίζει τόσες διαφορετικές πλευρές της ζωής.
Θα χρειαστούμε νέους.
Η AI θα επηρεάσει την εθνική ασφάλεια, την απασχόληση, την εκπαίδευση, τη φορολογία, την ενέργεια, τις εκλογές, το νερό, τη δημόσια υγεία, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, την επιβολή του νόμου, τις μεταφορές και τα πληροφοριακά συστήματα.
Οι τομείς αυτοί αλληλοεπικαλύπτονται με τρόπους που η σημερινή γραφειοκρατία δεν είναι σχεδιασμένη να διαχειριστεί.
Σε εθνικό επίπεδο, οι χώρες θα χρειαστούν θεσμούς που μπορούν να θέτουν προτεραιότητες σε ολόκληρη την κυβέρνηση.
Αλλά ούτε αυτό αρκεί.
Οι κίνδυνοι περνούν τα σύνορα.
Γι' αυτό θα χρειαστεί να δημιουργηθεί παράλληλα ένας διεθνής οργανισμός για την AI.
Θα πρέπει να συνδυάζει στοιχεία από το καθεστώς επιθεώρησης των πυρηνικών όπλων, τους κανόνες της διεθνούς αεροπορίας και τις διεθνείς συμφωνίες για την προστασία του όζοντος.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να κινηθούμε αργά.
Πρέπει να δημιουργήσουμε τους σωστούς θεσμούς πριν η αναστάτωση υποχρεώσει τις κυβερνήσεις να δράσουν μέσα σε συνθήκες κρίσης.
Να κρατήσουμε ορισμένες δουλειές αποκλειστικά για ανθρώπους
Ο πατέρας μου πέθανε από Αλτσχάιμερ το 2020.
Στα τελευταία στάδια της ασθένειάς του, τον φρόντιζαν μέρα και νύχτα επαγγελματίες φροντιστές που τον καταλάβαιναν ακόμη και όταν δυσκολευόταν να εκφραστεί.
Δεν μπορούσε πάντα να τους πει ότι πεινούσε.
Εκείνοι όμως το γνώριζαν.
Η οικογένειά μου θα είναι για πάντα ευγνώμων σε αυτή την εκπληκτική ομάδα ανθρώπων.
Κάτι στην φροντίδα που του προσέφεραν ήταν αναντικατάστατα ανθρώπινο.
Κανένα ρομπότ δεν θα μπορούσε —και δεν θα έπρεπε— να το κάνει.
Γι' αυτό σκέφτομαι αυτή την ομάδα όταν τίθεται το ερώτημα ποιες δουλειές θα εξαφανιστούν και ποιες θα παραμείνουν.
Πιστεύω ότι, όσο βελτιώνονται η AI και τα ρομπότ, θα αποφασίσουμε να αφήσουμε ορισμένες δραστηριότητες αποκλειστικά στους ανθρώπους.
Έχω αρχίσει να αποκαλώ αυτή την περιοχή Human Reserved — «Αποκλειστικά για ανθρώπους».
Μου αρέσει η φράση επειδή μου θυμίζει τα φυσικά καταφύγια: περιοχές όπου θα μπορούσαμε να χτίσουμε δρόμους και κτίρια, αλλά επιλέγουμε να μην το κάνουμε επειδή η απώλεια θα ήταν πολύ μεγάλη.
Θα μπορούσαμε να κρατήσουμε ορισμένες δουλειές για τους ανθρώπους για οικονομικούς λόγους.
Για παράδειγμα, επειδή η αυτοματοποίησή τους θα εκτόπιζε μεγάλο αριθμό ανθρώπων που δεν μπορούν εύκολα να αλλάξουν επάγγελμα.
Δεν μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο 55 ετών που εργάστηκε όλη του τη ζωή στην οικοδομή ότι τώρα πρέπει να γίνει εργαζόμενος σε μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων και να περιμένεις ότι θα βρει αυτή την αλλαγή συναρπαστική.
Σε άλλες περιπτώσεις, η απόφαση μπορεί να υπαγορεύεται από άλλους λόγους.
Στην υγεία, για παράδειγμα, φανταστείτε ένα ρομπότ να σας ανακοινώνει ότι πάσχετε από ανίατη ασθένεια.
Τεχνικά δεν υπάρχει λόγος να μην μπορεί να το κάνει.
Κι όμως, δεν θα έπρεπε.
Το τι θα θεωρείται «Αποκλειστικά για ανθρώπους» θα αλλάζει με τον χρόνο.
Και οι αποφάσεις αυτές θα πρέπει να λαμβάνονται δημόσια, ως μέρος του συνολικού σχεδίου για τη μετάβαση.
Να επανεξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο φορολογούμε την εργασία και το κεφάλαιο
Καθώς οι εργαζόμενοι μετακινούνται σε διαφορετικές δουλειές, θα χρειάζονται επανεκπαίδευση και μεγαλύτερη υποστήριξη από το κοινωνικό κράτος.
Αλλά θα εργάζονται λιγότερο.
Αυτό σημαίνει λιγότερους φόρους εισοδήματος ακριβώς τη στιγμή που η ανάγκη για αυτές τις υπηρεσίες θα είναι μεγαλύτερη.
Τα χρήματα θα πρέπει να βρεθούν από κάπου.
Γι' αυτό πιστεύω ότι πρέπει να φορολογήσουμε τα AI tokens και τα ρομπότ.
Σήμερα, όταν ένας εργοδότης προσλαμβάνει έναν άνθρωπο, πληρώνει φόρους μισθοδοσίας πάνω στις αποδοχές του.
Αν αγοράσει ένα ρομπότ, μπορεί συνήθως να το εκπέσει άμεσα ως επιχειρηματική δαπάνη.
Το φορολογικό σύστημα, επομένως, ενθαρρύνει την αντικατάσταση ανθρώπων από μηχανές.
Ένας φόρος θα επιβράδυνε κάπως αυτή την απότομη απομάκρυνση από την ανθρώπινη εργασία και θα δημιουργούσε έσοδα για την επανεκπαίδευση των εργαζομένων και για ένα ισχυρότερο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας.
Θα έπρεπε φυσικά να είναι στοχευμένος, ώστε να μην επιβραδύνει χρήσεις της AI που είναι καθαρά ωφέλιμες —όπως η μείωση του κόστους της ιατρικής και της εκπαίδευσης.
Οι επικριτές αυτής της ιδέας λένε ότι δεν είναι οικονομικά αποτελεσματική.
Αλλά, κατά τη γνώμη μου, παραβλέπουν την ευρύτερη αξία της εργασίας για τον άνθρωπο και την κοινωνία.
Με όλη την καινοτομία που πρόκειται να δημιουργηθεί, θα είμαστε σε θέση να αντέξουμε ένα μικρό μέρος οικονομικής αναποτελεσματικότητας ως τίμημα για να διατηρήσουμε τους ανθρώπους στην εργασία.
Πρότεινα έναν φόρο στα ρομπότ πριν από χρόνια και τότε οι περισσότεροι θεωρούσαν την ιδέα παράξενη.
Εξακολουθώ να την υποστηρίζω θερμά.
Δεν είναι ολόκληρη η λύση στην πρόκληση της AI.
Είναι όμως μέρος μιας συνετής απάντησης.-
(*) πηγή: gatesnotes.com
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Ο Παρθενών είναι ενιαίο έργο τέχνης
Ελλάδα, ισότητα και Δημοκρατία: Αναζητώντας τη χρυσή τομή
Το πρώτο διάγγελμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή στις 24 Ιουλίου (video)
Να τελειώνουμε με τους εκφασισμένους ψευτοσυντηρητικούς
Κορνήλιος Καστοριάδης: «Είμαστε ανεύθυνοι για την ιστορία μας;»
Τι σημαίνει η τεράστια επιτυχία της Οδύσσειας;
Λαϊκισμός, η Λερναία Ύδρα της σύγχρονης Δημοκρατίας
Πώς η ευρωπαϊκή ακροδεξιά αλλάζει πρόσωπο, χωρίς να αλλάζει στόχο
Η Αριστερά ήταν και παραμένει σταλινική
Πώς ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή γίνεται παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...