Γράφει η Μαίρη Αποστολίδη (*)
Η Δόμνα Μιχαηλίδου υφίσταται τον γνώριμο μηχανισμό δημόσιας διαπόμπευσης: απομονώνεται μία φράση, αφαιρείται το συμφραζόμενό της και στη συνέχεια, ο καθένας προβάλλει επάνω της τις πολιτικές του εμμονές, τις ιδεολογικές του βεβαιότητες και σε αρκετές περιπτώσεις, την προσωπική του χυδαιότητα.
Είναι ο ίδιος μηχανισμός επικοινωνιακού διασυρμού που είδαμε να ενεργοποιείται πρόσφατα και στην περίπτωση του Γρηγόρη Δημητριάδη.
Πάμε τώρα.
Ας αποκαταστήσουμε, λοιπόν, τα πραγματικά δεδομένα.
Η φράση «δεν υπάρχει μόνο μία μορφή οικογένειας» δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια ούτε ότι η πυρηνική οικογένεια πρέπει να απαξιωθεί ή να πάψει να αποτελεί το πλειοψηφικό κοινωνικό πρότυπο.
Η αμέσως επόμενη εξήγηση ήταν ότι δεν μπορεί κανείς να ορίσει ως μοναδική οικογένεια του μέλλοντος εκείνη με δύο γονείς και τρία παιδιά και ότι, ως υπουργός, οφείλει να στηρίζει κάθε οικογένεια: μονογονεϊκή, τρίτεκνη, πολύτεκνη, ανάδοχη ή οποιασδήποτε άλλης νόμιμης μορφής.
Αυτό που είπε, επομένως, ήταν περιγραφικό, όχι αξιολογικό.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Περιέγραψε την κοινωνική πραγματικότητα: δίπλα στην πυρηνική οικογένεια υπάρχουν μονογονεϊκές οικογένειες, πολύτεκνες και ολιγομελείς οικογένειες, ανάδοχες οικογένειες, ζευγάρια χωρίς παιδιά, καθώς και οικογένειες δύο ανθρώπων του ίδιου φύλου, με ή χωρίς παιδιά.
Η αναγνώριση ότι αυτές οι οικογένειες υπάρχουν αποτελεί στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα.
Τί κάνουν όμως οι επικριτές;
Από την πρόταση «δεν υπάρχει μόνο μία μορφή οικογένειας» συμπεραίνουν αυθαίρετα ότι «η πυρηνική οικογένεια είναι κακή».
Το συμπέρασμα δεν προκύπτει από πουθενά.
Η αποδοχή της κοινωνικής πολυμορφίας δεν συνεπάγεται υποτίμηση της πλειοψηφίας.
Όπως η προστασία της μονογονεϊκής οικογένειας δεν αποτελεί επίθεση στην πολύτεκνη οικογένεια, έτσι και η θεσμική μέριμνα για ένα ομόφυλο ζευγάρι δεν αφαιρεί απολύτως τίποτε από την αξία, τα δικαιώματα ή την κοινωνική σημασία της πυρηνικής οικογένειας.
Η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας δεν είναι υπουργός μόνο των οικογενειών που εγκρίνει ιδεολογικά η εκάστοτε πλειοψηφία.
Είναι υπουργός όλων των πολιτών.
Η συνταγματική προστασία της οικογένειας και η αρχή της ισότητας επιβάλλουν στην Πολιτεία να ασκεί κοινωνική πολιτική χωρίς να μετατρέπει την προσωπική ζωή των πολιτών σε πιστοποιητικό πολιτικών ή ηθικών φρονημάτων.
Μπορεί ασφαλώς κάποιος να υποστηρίζει ότι, λόγω του δημογραφικού προβλήματος, η Πολιτεία πρέπει να ενισχύσει αποφασιστικότερα τα νέα ζευγάρια, τη μητρότητα, την πατρότητα και τις οικογένειες με παιδιά.
Αυτή είναι μια απολύτως θεμιτή και αναγκαία πολιτική συζήτηση.
Δεν έχει όμως καμία λογική σχέση με την απαίτηση να αγνοούνται ή να εγκαταλείπονται οι οικογένειες που δεν ανταποκρίνονται σε μία συγκεκριμένη τυπολογία.
Το κράτος μπορεί και οφείλει ταυτόχρονα να αντιμετωπίζει το δημογραφικό και να προστατεύει ισότιμα όλους τους πολίτες.
Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Άλλο ζήτημα είναι αν η κυβέρνηση επιθυμεί να ανοίξει αυτή τη συζήτηση και αν θεωρεί ότι οι σημερινές συνθήκες είναι κατάλληλες.
Αυτά είναι ζητήματα πολιτικής στρατηγικής και κυβερνητικής συνοχής, τα οποία κατανοώ απόλυτα.
Όποιες όμως κι αν είναι οι συνθήκες, η αλήθεια είναι ότι η Δόμνα Μιχαηλίδου δεν επιτέθηκε στην πυρηνική οικογένεια.
Δεν τη χαρακτήρισε παρωχημένη, προβληματική ή ανεπιθύμητη.
Είπε το θεσμικά αυτονόητο: ότι η πραγματική κοινωνία δεν αποτελείται από ένα και μοναδικό οικογενειακό σχήμα και ότι η Πολιτεία έχει υποχρέωση να μεριμνά για όλους.
Όποιος θέλει να την επικρίνει, ας επικρίνει όσα πράγματι είπε.
Η κατασκευή μιάς ακραίας θέσης, η απόδοσή της σε έναν πολιτικό και κατόπιν η οργισμένη καταδίκη της δεν είναι επιχειρηματολογία.
Είναι δημαγωγία.
Και όταν συνοδεύεται από προσωπικές ύβρεις, είναι απλώς χυδαιότητα που έχει φορέσει τον μανδύα της ηθικής αγανάκτησης...-
(*) Πηγή: fb
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Η αξιοπρέπεια ως μέτρο της προόδου μιας σύγχρονης κοινωνίας
Όταν η τεχνητή νοημοσύνη συναντά τη φιλοσοφία
Ο θρίαμβος και το παράδοξο του καπιταλισμού
«Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί»- Η αντίληψη του πένθους
Από τι γλιτώσαμε! Η Βρετανία αναζητεί ξανά την Ευρώπη
Η Ελλάδα βασίζεται στο 40% των πολιτών της
Όταν η εργατική τάξη εγκατέλειψε την Αριστερά
Η Ευρώπη χωρίς στρατηγική: Γιατί η ισχύς δεν αρκεί
Το φάντασμα του Χάιντεγκερ
Φρειδερίκος Νίτσε: Δεκαπέντε σκέψεις «μόνος με τον εαυτό σου»
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...