Γράφουν οι Αριέλα Ασσέρ, Ρούλα Καλαρά και Φρόσω Μερκούρη (*)
Ήρθε η ώρα να απελευθερωθούμε από τις αγκυλώσεις μας όχι όμως και από την ευθύνη και την ιστορία μας.
Να μην ξεχάσουμε τίποτα, να μην πετάξουμε τίποτα, να περισώσουμε όσα μπορούμε.
Δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για μια τόσο βαθειά ρήξη με ένα μέρος του παρελθόντος μας, ρήξη με ανθρώπους, με προσδοκίες, με εντάξεις.
Κι ας είχαμε ενδείξεις από καιρό, θεωρούσαμε ότι τις είχαμε ενσωματώσει σε μια ανανεωτική εκδοχή της αριστεράς….
Όμως, μετά από πολλά χρόνια, οι περισσότεροι από εμάς μπορούμε να υπερηφανευτούμε ότι βρεθήκαμε την πιο κρίσιμη στιγμή στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
Η μάχη μας για την Ευρώπη ήταν η πιο όμορφη και η πιο δύσκολη από όλες τις πολιτικές μάχες της ζωής μας.
Στην πλατεία του «Μένουμε Ευρώπη» αλλάξαμε όλοι.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Ξανασυστηθήκαμε από την αρχή και δεθήκαμε για πάντα, άνθρωποι από διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές, με την αγωνία και την αγάπη για τη χώρα μας.
Την ώρα που στο δημόσιο χώρο πρυτάνευε ένας νέος διχασμός, μια καινούργια υπέροχη, δυνατή φιλία χτιζόταν στα σκαλοπάτια του Κοινοβουλίου.
Είναι αυτή που μας κράτησε ζωντανούς, αυτή που μας δίνει τη δύναμη σήμερα να ζυγίσουμε, να παραβλέψουμε ίσως ορισμένα, αλλά όχι να ξεχάσουμε τα σημαντικά.
Ο καθένας από εμάς έχει πια την απαραίτητη σκευή για να αποφασίσει.
Δεν υπάρχουν κανόνες και γραμμές.
Δεν υπάρχουν ιδεοληψίες και εμμονές.
Δεν υπάρχει ζων παρελθόν.
Υπάρχει όμως δίπλα μας, παρούσα, μια οπισθοδρομική Ελλάδα που ντύνεται την πρόοδο ενώ παράλληλα είναι ταυτισμένη με ότι πιο αντιδραστικό, ληγμένο, ανήθικο και χαμηλό, ηθικά, πολιτικά, αισθητικά και διανοητικά.
Υπάρχει το παρόν του μαρτυρικού Ματιού και της Μάνδρας.
Υπάρχουν τα κολαστήρια της Ειδομένης και της Μόριας.
Υπάρχει το διαλυμένο, αναποτελεσματικό και αναξιόπιστο εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Υπάρχουν οι απόμαχοι της ζωής που έκαναν ουρά κλαίγοντας μπροστά στα ΑΤΜ για το πολυπόθητο 50ρικο στα capital controls, οι ίδιοι άνθρωποι τους οποίους προσπάθησαν να εξαγοράσουν προεκλογικά με την απάτη της «13ης σύνταξης».
Υπάρχουν οι αγωνιστές της καθημερινότητας που περιμένουν στις ουρές της οδού Πειραιώς για το φάρμακο που θα τους κρατήσει στη ζωή...
-Στο όνομα των άξιων δικαστών που δε λύγισαν στις πιέσεις και τους εκφοβισμούς του συριζανελικού εσμού και δε φοβήθηκαν τις μαριονέτες που τοποθετήθηκαν στην ηγεσία της Δικαιοσύνης
-Στο όνομα των δημοσίων υπαλλήλων που μπήκαν στην κατάψυξη απλά και μόνο γιατί διέθεταν συνείδηση
-Στο όνομα των δημοσιογράφων που αγωνίστηκαν να κρατήσουν ζωντανά τα έντυπα και τα μέσα που έκαναν κριτική
-Στο όνομα των ανθρώπων που μπήκαν μπροστά για να μην παραδοθούν οι Τούρκοι ικέτες στα χέρια του Σουλτάνου και των αντιστασιακών Τούρκων πολιτών που επαναπροωθούνται κάθε μέρα από τις ελληνικές αρχές.
Στη μνήμη του Σταύρου Τσακυράκη, που έδωσε στη δίκη αυτή την τελευταία μάχη της ζωής του.
-Στο όνομα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ μας, που ποτέ δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένη. Για το μέλλον μας, το δικό μας και των παιδιών μας.
Preterea censeo Carthago delenda est.-
*****
(*) Το κοινό στοιχείο των ρτριών γυναικών που συνυπογράφουν αυτό το κείμενο είναι ότι υπήρξαν Εβραίες της Ελλάδας που επέζησαν του Ολοκαυτώματος ως παιδιά και αργότερα κατέθεσαν δημόσια τη μαρτυρία τους, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης.
Η Αριέλα Ασσέρ είναι κλινική ψυχολόγος και ψυχαναλύτρια, ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Εβραϊσμού. Έχει ασχοληθεί συστηματικά με τις ψυχολογικές συνέπειες της Shoah (Ολοκαυτώματος), τόσο επιστημονικά όσο και προσωπικά, καθώς ανήκει στη γενιά των επιζώντων.
Η Ρούλα Καλαρά είναι επίσης επιζήσασα του Ολοκαυτώματος. Ως παιδί διέφυγε τη σύλληψη και έκτοτε αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής της στη μεταφορά της εμπειρίας της σε μαθητές, φοιτητές και ερευνητές, αποτελώντας μία από τις σημαντικές φωνές της προφορικής ιστορίας του ελληνικού εβραϊσμού.
Η Φρόσω Μερκούρη ανήκει στην ίδια γενιά των παιδιών που σώθηκαν από τις διώξεις των Ναζί χάρη στη βοήθεια χριστιανικών οικογενειών και ανθρώπων που έκρυψαν Εβραίους με κίνδυνο της ζωής τους. Και η δική της μαρτυρία αποτελεί πολύτιμο τεκμήριο για τη μελέτη του Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα.
Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο κοινό στοιχείο.
Οι τρεις αυτές γυναίκες δεν αφηγήθηκαν απλώς προσωπικές ιστορίες επιβίωσης. Ανήκουν σε μια γενιά που γλίτωσε ως παιδιά και χρειάστηκε να οικοδομήσει ολόκληρη τη ζωή της πάνω σε ένα τραύμα. Στις αφηγήσεις τους δεν κυριαρχεί η εκδίκηση ή το μίσος, αλλά η αγωνία να κατανοήσουν πώς μια οργανωμένη κοινωνία μπορεί να οδηγηθεί στον αποκλεισμό, την απανθρωποποίηση και τελικά στη γενοκτονία.
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Η αξιοπρέπεια ως μέτρο της προόδου μιας σύγχρονης κοινωνίας
Όταν η τεχνητή νοημοσύνη συναντά τη φιλοσοφία
Ο θρίαμβος και το παράδοξο του καπιταλισμού
«Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί»- Η αντίληψη του πένθους
Από τι γλιτώσαμε! Η Βρετανία αναζητεί ξανά την Ευρώπη
Η Ελλάδα βασίζεται στο 40% των πολιτών της
Όταν η εργατική τάξη εγκατέλειψε την Αριστερά
Η Ευρώπη χωρίς στρατηγική: Γιατί η ισχύς δεν αρκεί
Το φάντασμα του Χάιντεγκερ
Φρειδερίκος Νίτσε: Δεκαπέντε σκέψεις «μόνος με τον εαυτό σου»
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...