Γράφει η Μαίρη Αποστολίδη (*)
Είναι ανακουφιστικό ότι το σύνολο του πολιτικού κόσμου, πλην μίας εξαίρεσης, καταδίκασε απερίφραστα την τρομοκρατική επίθεση εναντίον των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, η οποία κατέληξε στη δολοφονία μίας γυναίκας.
Από αυτήν την τραγική υπόθεση οφείλουμε όλοι να αντλήσουμε ένα σοβαρό δίδαγμα.
Όσοι επιμένουμε στην ανάγκη ενός ήπιου, θεσμικού και πολιτισμένου λόγου δεν το κάνουμε από αδυναμία, ούτε επειδή έχουμε φτωχό λεξιλόγιο.
Το αντίθετο.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Το ευκολότερο πράγμα είναι να υβρίζεις, να στοχοποιείς, να ισοπεδώνεις και να αντιμετωπίζεις τον πολιτικό αντίπαλο σαν εχθρό.
Η δυσκολία και συγχρόνως η ευθύνη βρίσκεται στο να αντιπαρατίθεσαι με σθένος χωρίς να δηλητηριάζεις το κλίμα, να ασκείς αυστηρή κριτική χωρίς να καλλιεργείς το μίσος, να υπερασπίζεσαι τις ιδέες σου χωρίς να νομιμοποιείς, έστω και εμμέσως, τη βία.
Πρίν λοιπόν ειπωθεί η λάθος λέξη, πρίν υιοθετηθεί ο εύκολος χαρακτηρισμός, αξίζει να παίρνουμε μία βαθιά ανάσα.
Διότι ο κατεδαφιστικός λόγος δεν μένει στον αέρα.
Δημιουργεί κλίμα και παράγει εχθρότητα.
Και στις πιό σκοτεινές του συνέπειες, λειτουργεί ως ιδεολογικό άλλοθι για εκείνους που είναι έτοιμοι να περάσουν από τη λέξη στην πράξη.
Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνο από τα όπλα των τρομοκρατών.
Κινδυνεύει και από τη συστηματική καλλιέργεια ενός λόγου που κάνει τη βία να φαίνεται, στα μάτια των φανατικών, ως δήθεν φυσική συνέχεια της πολιτικής αντιπαράθεσης...-
(*) Πηγή: Fb
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Η αξιοπρέπεια ως μέτρο της προόδου μιας σύγχρονης κοινωνίας
Όταν η τεχνητή νοημοσύνη συναντά τη φιλοσοφία
Ο θρίαμβος και το παράδοξο του καπιταλισμού
«Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί»- Η αντίληψη του πένθους
Από τι γλιτώσαμε! Η Βρετανία αναζητεί ξανά την Ευρώπη
Η Ελλάδα βασίζεται στο 40% των πολιτών της
Όταν η εργατική τάξη εγκατέλειψε την Αριστερά
Η Ευρώπη χωρίς στρατηγική: Γιατί η ισχύς δεν αρκεί
Το φάντασμα του Χάιντεγκερ
Φρειδερίκος Νίτσε: Δεκαπέντε σκέψεις «μόνος με τον εαυτό σου»
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...