Γράφει ο Μάκης Γεωργιάδης
Η εικόνα που αναδύεται από τις τελευταίες διεθνείς εκθέσεις για την επισιτιστική κρίση δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού.
Αντιθέτως, παραπέμπει σε μια σιωπηλή αλλά βαθιά παγκόσμια αποσταθεροποίηση, όπου η πείνα επανέρχεται ως κεντρικός γεωπολιτικός και ανθρωπιστικός παράγοντας.
Την ώρα που οι ανάγκες αυξάνονται εκθετικά, η χρηματοδότηση για την αντιμετώπιση των διατροφικών κρίσεων καταρρέει.
Οι δαπάνες για ανθρωπιστική και αναπτυξιακή βοήθεια έχουν υποχωρήσει στα επίπεδα της περιόδου 2016- 2017, σε ένα περιβάλλον όπου η αμερικανική εξωτερική βοήθεια μειώθηκε σχεδόν κατά 57% μέσα σε έναν χρόνο, ενώ μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, προχώρησαν σε εκτεταμένες περικοπές.
Το αποτέλεσμα είναι ένα επικίνδυνο κενό: οι ανάγκες αυξάνονται, αλλά οι πόροι συρρικνώνονται.
Την ίδια στιγμή, το ποσοστό των ανθρώπων που βρίσκονται αντιμέτωποι με οξεία πείνα έχει σχεδόν διπλασιαστεί.
Η κρίση δεν είναι απλώς αριθμητική, είναι βαθιά δομική.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Όπως επισημαίνεται, η σοβαρή πείνα έχει διπλασιαστεί, ενώ για πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία έχουν ανακηρυχθεί ταυτόχρονα συνθήκες λιμού σε δύο διαφορετικές περιοχές του πλανήτη.
Η διαπίστωση αυτή δεν είναι απλή στατιστική ένδειξη, αλλά μια δραματική υπενθύμιση ότι η διεθνής κοινότητα αδυνατεί να προλάβει τις πιο ακραίες εκφάνσεις της ανθρωπιστικής κρίσης.
Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί: περίπου 266 εκατομμύρια άνθρωποι σε 47 χώρες βρέθηκαν το 2025 αντιμέτωποι με υψηλά επίπεδα οξείας επισιτιστικής ανασφάλειας.
Και ακόμη κι αυτός ο αριθμός εκτιμάται ότι υποτιμά την πραγματική έκταση του προβλήματος, καθώς σε 18 χώρες δεν υπήρχαν επαρκή δεδομένα, μια ένδειξη της ίδιας της κατάρρευσης των μηχανισμών παρακολούθησης.
Πίσω από αυτούς τους αριθμούς κρύβεται ένας φαύλος κύκλος, όπου ο πόλεμος, η φτώχεια και η αδυναμία διεθνούς παρέμβασης αλληλοτροφοδοτούνται.
Η πείνα δεν προκύπτει τυχαία.
Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις συγκρούσεις.
Σε 19 χώρες, όπου ζουν πάνω από 147 εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν άμεση ανάγκη επισιτιστικής βοήθειας, η βασική αιτία είναι ο πόλεμος.
Οι ένοπλες συγκρούσεις διαλύουν την αγροτική παραγωγή, εμποδίζουν τη διανομή τροφίμων και μετατρέπουν την επιβίωση σε καθημερινή μάχη.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η Γάζα και το Σουδάν, όπου η πρόσβαση σε ανθρωπιστική βοήθεια είναι δραματικά περιορισμένη.
Εκεί, η πείνα δεν είναι απλώς συνέπεια της κρίσης.
Γίνεται εργαλείο πίεσης και μέρος της ίδιας της σύγκρουσης.
Η έννοια του λιμού επιστρέφει έτσι στο προσκήνιο όχι ως φυσική καταστροφή, αλλά ως πολιτικό και στρατιωτικό αποτέλεσμα.
Την ίδια ώρα, η αποδυνάμωση βασικών διεθνών οργανισμών επιδεινώνει περαιτέρω την κατάσταση.
Η απώλεια άνω των 2,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων και χιλιάδων θέσεων εργασίας στο Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα, σε συνδυασμό με τις περικοπές σε άλλους οργανισμούς όπως ο FAO, περιορίζει δραματικά την ικανότητα άμεσης παρέμβασης.
Πρόκειται για μια εξέλιξη που υπονομεύει όχι μόνο τη διαχείριση της κρίσης, αλλά και την πρόληψή της.
Σύμφωνα με τα συμπληρωματικά στοιχεία των διεθνών οργανισμών για το 2026, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική.
Πάνω από 280 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται πλέον σε κατάσταση οξείας επισιτιστικής ανασφάλειας, ενώ δεκάδες εκατομμύρια παιδιά αντιμετωπίζουν σοβαρό υποσιτισμό.
Η πείνα αποκτά διαστάσεις γενικευμένης κρίσης υγείας, επηρεάζοντας την ανάπτυξη, την επιβίωση και το μέλλον ολόκληρων γενεών.
Παράλληλα, η κλιματική αλλαγή και τα ακραία καιρικά φαινόμενα επιβαρύνουν την ήδη εύθραυστη κατάσταση.
Ξηρασίες, πλημμύρες και καταστροφές καλλιεργειών πλήττουν ιδιαίτερα τις πιο ευάλωτες χώρες, ενισχύοντας τη διατροφική ανασφάλεια.
Σε πολλές περιπτώσεις, οι κοινότητες που πλήττονται δεν έχουν καμία δυνατότητα ανάκαμψης, εγκλωβισμένες σε έναν διαρκή κύκλο κρίσεων.
Στο προσκήνιο έρχεται επίσης ένας ακόμη κρίσιμος παράγοντας: η διεθνής οικονομική αστάθεια και οι αναταράξεις στις αγορές ενέργειας και λιπασμάτων.
Η κλιμάκωση των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή έχει ήδη αρχίσει να διαταράσσει τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες, αυξάνοντας το κόστος παραγωγής τροφίμων.
Για τις χώρες που εξαρτώνται από εισαγωγές, η εξέλιξη αυτή λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής της κρίσης, καθιστώντας την πρόσβαση σε βασικά αγαθά ακόμη πιο δύσκολη.
Η επισιτιστική κρίση, λοιπόν, δεν είναι ένα μεμονωμένο πρόβλημα.
Αποτελεί το σημείο συνάντησης πολλαπλών κρίσεων: γεωπολιτικών, οικονομικών, περιβαλλοντικών.
Και αυτό ακριβώς την καθιστά τόσο δύσκολη στη διαχείριση.
Η απλή παροχή βοήθειας δεν επαρκεί πλέον.
Απαιτείται μια συνολική αναθεώρηση της διεθνούς στρατηγικής, με έμφαση όχι μόνο στην άμεση ανακούφιση, αλλά και στη μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητα.
Το κρίσιμο ερώτημα που αναδύεται είναι αν η διεθνής κοινότητα διαθέτει τη βούληση να ανταποκριθεί.
Μέχρι στιγμής, τα δεδομένα δείχνουν το αντίθετο: λιγότεροι πόροι, περισσότερες ανάγκες, εντεινόμενες ανισότητες.
Αν αυτή η πορεία συνεχιστεί, η πείνα δεν θα αποτελεί απλώς ανθρωπιστική πρόκληση, αλλά παράγοντα ευρύτερης αποσταθεροποίησης, με επιπτώσεις που θα φτάσουν πολύ πέρα από τις περιοχές που πλήττονται σήμερα.
Σε έναν κόσμο που διαθέτει την τεχνογνωσία και τους πόρους για να εξαλείψει την ακραία φτώχεια, το γεγονός ότι εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να πεινούν δεν είναι απλώς αποτυχία πολιτικής.
Είναι ένδειξη βαθύτερης κρίσης προτεραιοτήτων.
Και ίσως, τελικά, η πιο ανησυχητική διάσταση της σημερινής κατάστασης να μην είναι η ίδια η πείνα, αλλά η σταδιακή εξοικείωση της διεθνούς κοινότητας με την ύπαρξή της.-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Η ιδέα της Ευρώπης, ο Μητσοτάκης, ο Μακρόν και ο Βίκτορ Ουγκό
Η Αριστερά επιμένει πεισματικά στα αδιέξοδά της
Ο Περσέας στη Φλωρεντία: Όταν η Ελλάδα δημιουργεί την Ευρώπη
Έχει και σήμερα στις τάξεις της έναν «Συμπιλίδη» η Νέα Δημοκρατία;
Όλα όσα κρύβονται πίσω από τις ανισότητες και τις οξύνουν
Επίκουρος, ο πρωτεργάτης της πνευματικής επανάστασης
Η επινόηση της ψυχής, ένα πολιτισμικό θαύμα
Ποιο είναι το μεγαλύτερο θύμα του αντισυστημισμού;
Μαρσέλ Προυστ: Η λογοτεχνία ως κλειδί της προσωπικής ελευθερίας
Στο «καραμανλικό- σαμαρικό» μπλοκ οι πιο πολλοί εμπλεκόμενοι βουλευτές στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...