Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
Η επίσκεψη του προέδρου της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα και οι συμφωνίες που υπεγράφησαν με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, δεν αφήνουν περιθώρια για «ουδέτερες» αναγνώσεις.
Πρόκειται για μια ξεκάθαρη πολιτική επιβεβαίωση ότι η Ελλάδα δεν ακολουθεί τις εξελίξεις, αλλά συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωσή τους.
Και κυρίως: ότι η Αθήνα βρίσκεται στον σκληρό πυρήνα των χωρών που προωθούν μια πιο συνεκτική, πιο ισχυρή, πιο αυτόνομη Ευρώπη.
Ας το πούμε καθαρά: Η ελληνογαλλική συμφωνία εξελίχθηκε, μετά την επίσκεψη Μακρόν και την υπογραφή τόσων συμφωνιών, σε ένα πολιτικό εργαλείο ισχύος.
Και αυτή η ισχύς στη χώρα μας, έχει ονοματεπώνυμο: Κυριάκος Μητσοτάκης.
Διότι είναι η δική του στρατηγική επιλογή να επενδύσει στη συμμαχία με τη Γαλλία, να μετατρέψει μια παραδοσιακή φιλία σε δομημένη στρατηγική συνεργασία και να εντάξει την Ελλάδα στον πυρήνα των ευρωπαϊκών αποφάσεων.
Η πιο καθαρή, η πιο ηχηρή επιβεβαίωση αυτής της επιλογής ήρθε από τον ίδιο τον Εμανουέλ Μακρόν.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
«Η Γαλλία», είπε με σαφήνεια, «θα σταθεί στο πλευρό της Ελλάδας σε περίπτωση απειλής». Αυτή η ξεκάθαρη διαβεβαίωση, δεν είναι, ασφαλώς, μια απλή διπλωματική φιλοφρόνηση.
Είναι βαριά, απόλυτη, ανελαστική πολιτική δέσμευση.
Είναι μια ευθεία απάντηση σε όσους θεωρούσαν ότι η Ελλάδα είναι μόνη της απέναντι στις προκλήσεις της Τουρκίας.
Και είναι ταυτόχρονα ένα μήνυμα αποτροπής προς κάθε κατεύθυνση: η Ελλάδα δεν είναι πλέον μια χώρα που αμύνεται μόνη της, αλλά μέρος μιας ευρύτερης, ολοένα και ισχυρότερης στρατηγικής ασφάλειας.
Αυτό ακριβώς είναι και το μεγαλύτερο πολιτικό κέρδος της συμφωνίας.
Όχι μόνο τα εξοπλιστικά προγράμματα ή οι τεχνικές συμφωνίες, αλλά η θεσμοθέτηση μιας σχέσης αμοιβαίας ασφάλειας.
Μιας σχέσης που προβλέπει, ρητά, ότι οι δύο χώρες θα συνδράμουν η μία την άλλη ακόμη και με στρατιωτικά μέσα.
Πρόκειται για μια εξέλιξη που αλλάζει τα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο και ενισχύει καθοριστικά τη θέση της Ελλάδας.
Ταυτόχρονα, η συμφωνία αναδεικνύει και κάτι ακόμη: την τεχνολογική και επιχειρησιακή αναβάθμιση της χώρας.
Η συνεργασία στον τομέα της άμυνας δεν αφορά μόνο την αγορά συστημάτων.
Αφορά στη συμμετοχή της Ελλάδας σε ένα ευρύτερο οικοσύστημα αμυντικής τεχνολογίας, καινοτομίας και βιομηχανίας.
Από τα αεροσκάφη μέχρι τα προηγμένα πυραυλικά συστήματα και τα μελλοντικά προγράμματα, η Ελλάδα αποκτά πρόσβαση σε τεχνογνωσία και δυνατότητες που πριν από λίγα χρόνια ήταν εκτός εμβέλειας.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία: η Ελλάδα δεν αγοράζει απλώς ασφάλεια.
Κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό: συμμετέχει στην παραγωγή της.
Μετατρέπεται από καταναλωτής σε εταίρο.
Και αυτό έχει τεράστια σημασία για το μέλλον της χώρας, τόσο ως προς την άμυνά μας, όσο και ως προς την οικονομική μας ανάπτυξη και τις επιδόσεις μας στην καινοτομία.
Αλλά η ελληνογαλλική συνεργασία δεν σταματά σε αυτά.
Επεκτείνεται σε όλους τους κρίσιμους τομείς: οικονομία, επενδύσεις, ενέργεια, ψηφιακή πολιτική, πολιτική προστασία.
Η κοινή δράση για την προστασία των ανηλίκων στο διαδίκτυο, για παράδειγμα, δείχνει ότι η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση των κανόνων της ψηφιακής εποχής.
Δεν ακολουθεί απλώς τις εξελίξεις, αλλά συνδιαμορφώνει το ευρωπαϊκό πλαίσιο.
Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι αυτή η συνεργασία εντάσσεται σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή στρατηγική.
Η Ελλάδα, μέσα από τη σχέση της με τη Γαλλία, συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός μοντέλου «ενισχυμένης συνεργασίας» εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενός μοντέλου όπου χώρες που μπορούν και θέλουν, προχωρούν πιο γρήγορα και πιο βαθιά σε κρίσιμους τομείς, όπως η άμυνα και η ασφάλεια.
Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της συζήτησης για ένα «ενισχυμένο SAFE»: μια Ευρώπη που δεν μένει στα λόγια, αλλά αποκτά πραγματική στρατηγική ικανότητα.
Και εδώ, η Ελλάδα είναι πρωταγωνιστής.
Είναι από τις χώρες που συνδιαμορφώνουν τις εξελίξεις.
Αυτό δεν έχει προκύψει αυτόματα, δεν είναι αυτονόητο.
Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών του Μητσοτάκη και σταθερής στρατηγικής.
Είναι αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης που επένδυσε στη διεθνή αξιοπιστία της χώρας, που ενίσχυσε τη θέση της στην Ευρώπη και που απέδειξε ότι μπορεί να συνάπτει συμφωνίες με ουσία και βάθος.
Ας το δούμε και πιο απλά: πριν από λίγα χρόνια, η Ελλάδα ήταν στο περιθώριο των ευρωπαϊκών εξελίξεων.
Σήμερα, βρίσκεται στο τραπέζι των αποφάσεων.
Πριν από λίγα χρόνια, αντιμετώπιζε μόνη της τις προκλήσεις στην περιοχή.
Σήμερα, έχει στο πλευρό της μια από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις της Ευρώπης.
Πριν από λίγα χρόνια, ήταν αποδέκτης πολιτικών.
Σήμερα, είναι συνδιαμορφωτής.
Αυτή είναι η πραγματική διάσταση της επίσκεψης Μακρόν.
Δεν είναι μόνο οι συμφωνίες που υπεγράφησαν.
Είναι το μήνυμα που εκπέμπεται: ότι η Ελλάδα έχει αλλάξει επίπεδο.
Ότι είναι μια χώρα με αυξημένο ειδικό βάρος, με λόγο και ρόλο στις ευρωπαϊκές εξελίξεις, με δυνατότητα να διαμορφώνει συμμαχίες και να επηρεάζει αποφάσεις.
Και αυτό, τελικά, είναι το πιο ισχυρό επιχείρημα υπέρ της πολιτικής που ακολουθείται.
Ότι σε έναν κόσμο αβεβαιότητας, η Ελλάδα δεν επιλέγει την αδράνεια ή την εσωστρέφεια.
Επιλέγει τη συμμετοχή, τη συνεργασία και τη στρατηγική ενίσχυση της θέσης της.
Επιλέγει να είναι μέρος της λύσης, όχι του προβλήματος.
Η ελληνογαλλική συμμαχία που ενισχύθηκε με τις συμφωνίες Μητσοτάκη- Μακρόν είναι η αρχή μιας νέας φάσης.
Μιας φάσης που η Ελλάδα, με σταθερά βήματα, διεκδικεί και κατακτά τον ρόλο που της αναλογεί.
Και αυτός ο ρόλος δεν είναι πια περιφερειακός.
Είναι ευρωπαϊκός και, σε πολλές περιπτώσεις, καθοριστικός.-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Οι διεθνείς ανακατατάξεις ισχύος και η ελληνική ευκαιρία στην Ανατολική Μεσόγειο
Η μεγάλη παγίδα των δημοψηφισμάτων: Ελλάδα, Βρετανία, Ιταλία
«Κοινωνική πλειοψηφία», η νέα ευφάνταστη επινόηση της Αριστεράς
Η απάτη του υλισμού: Γιατί η επιστήμη δεν έχει λύσει το μυστήριο της συνείδησης
«Λευκές Νύχτες»: Ο Ντοστογιέφσκι απέναντι στη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου
Βοκκάκιος, ο πρώτος Δυτικοευρωπαίος
Ποιος ξεγέλασε τους Τρώες; (Όχι, δεν ήταν ο Οδυσσέας)
Η επιδραστική σκέψη του Γιούργκεν Χάμπερμας στη σημερινή δυτική Δημοκρατία
Όταν ο πόλεμος γίνεται θέαμα: Η νέα, ψηφιακή εποχή της προπαγάνδας
Γιατί η στρατηγική της έντασης δεν γίνεται πολιτικό ρεύμα;
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...