Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
Η σημερινή ημέρα αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα της στρατηγικής Μητσοτάκη, που επιχειρεί να αποδείξει στην πράξη ότι η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης αποδίδει και μεταφράζεται σε χειροπιαστό όφελος για την κοινωνία.
Τα τελευταία χρόνια, η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας κινείται περίπου στο διπλάσιο του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
Με την επιβεβαίωση του υπερπλεονάσματος από τη Eurostat και τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού, η κυβέρνηση επιλέγει να στείλει ένα καθαρό μήνυμα: η ανάπτυξη αποτελεί την καλύτερη επιβεβαίωση της ορθής οικονομικής πολιτικής και το υπερπλεόνασμά της, επιστρέφει σταθερά στους πολίτες.
Πρώτος και πιο εμβληματικός άξονας είναι η ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων με βοήθημα της τάξης των 250 ευρώ.
Πρόκειται για μια στοχευμένη παρέμβαση με σαφές κοινωνικό αποτύπωμα.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Το πολιτικό συμπέρασμα είναι ευδιάκριτο: η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι η γενιά των συνταξιούχων έχει σηκώσει μεγάλο βάρος τα τελευταία χρόνια και επιλέγει να κατευθύνει πόρους εκεί, όπου η ανάγκη είναι μεγαλύτερη.
Δεν πρόκειται για οριζόντια παροχή, αλλά για μια επιλογή που ενισχύει τη λογική της κοινωνικής δικαιοσύνης, επιβεβαιώνοντας ότι η δημοσιονομική υπεραπόδοση μπορεί να στηρίξει τους πιο ευάλωτους χωρίς να διαταράσσει τη συνολική ισορροπία.
Δεύτερος πυλώνας είναι η παράταση των επιδοτήσεων στην ενέργεια και τα καύσιμα, με επίκεντρο το diesel και τη συνέχιση των σχετικών προγραμμάτων στήριξης.
Εδώ το πολιτικό μήνυμα είναι διπλό.
Από τη μία πλευρά, η κυβέρνηση δείχνει ότι παραμένει σε εγρήγορση απέναντι σε μια κρίση που, αν και έχει υποχωρήσει σε σχέση με την κορύφωσή της, εξακολουθεί να πιέζει νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
Από την άλλη, επιβεβαιώνει ότι δεν αποσύρει βιαστικά τα μέτρα στήριξης, αλλά τα προσαρμόζει στις πραγματικές συνθήκες της αγοράς.
Με τον τρόπο αυτό, επιχειρεί να διασφαλίσει τη σταθερότητα, αποτρέποντας νέους κύκλους ακρίβειας που θα μπορούσαν να διαβρώσουν το διαθέσιμο εισόδημα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η συνέχιση της στήριξης προς τον πρωτογενή τομέα, με μέτρα όπως η επιδότηση λιπασμάτων.
Το πολιτικό συμπέρασμα εδώ αφορά τη στρατηγική επιλογή ενίσχυσης της παραγωγικής βάσης της χώρας.
Η κυβέρνηση δεν περιορίζεται σε παρεμβάσεις κατανάλωσης, αλλά επενδύει και στην ανθεκτικότητα της παραγωγής, αναγνωρίζοντας ότι η διατροφική ασφάλεια και η συγκράτηση του κόστους παραγωγής είναι κρίσιμες για τη συνολική οικονομική ισορροπία.
Είναι μια επιλογή που δείχνει πως η πολιτική δεν εξαντλείται στην ανακούφιση, αλλά επεκτείνεται στη στήριξη της οικονομικής δραστηριότητας.
Παράλληλα, οι στοχευμένες παρεμβάσεις σε επιμέρους κοινωνικές ομάδες και κλάδους, είτε μέσω πρόσθετων ενισχύσεων είτε μέσω φορολογικών διευκολύνσεων, υποδηλώνουν μια πιο ευέλικτη και προσαρμοστική πολιτική προσέγγιση.
Εδώ το πολιτικό μήνυμα είναι ότι η κυβέρνηση κατανοεί τις ανάγκες της κοινωνίας σε πραγματικό χρόνο και να παρεμβαίνει όπου εντοπίζονται οι μεγαλύτερες πιέσεις, χωρίς να καταφεύγει σε γενικευμένες και δημοσιονομικά επικίνδυνες λύσεις.
Συνολικά, το πακέτο των περίπου 500 εκατ. ευρώ αποτυπώνει μια συγκεκριμένη φιλοσοφία: η υπέρβαση των δημοσιονομικών στόχων δεν οδηγεί σε χαλάρωση της πειθαρχίας, αλλά σε στοχευμένη επιστροφή πόρων.
Το υπερπλεόνασμα μετατρέπεται σε εργαλείο κοινωνικής πολιτικής, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η αξιοπιστία της χώρας έναντι των εταίρων και των αγορών.
Το κρίσιμο πολιτικό συμπέρασμα που αναδεικνύει η κυβέρνηση είναι ότι το μοντέλο που ακολουθεί (συνδυασμός ανάπτυξης, δημοσιονομικής σταθερότητας και στοχευμένων παρεμβάσεων) αποδίδει.
Και αποδίδει όχι μόνο σε επίπεδο μακροοικονομικών δεικτών, αλλά και στην καθημερινότητα των πολιτών.
Με άλλα λόγια, επιχειρεί να πείσει ότι υπάρχει ένας «ενάρετος κύκλος»: η οικονομία πηγαίνει καλύτερα, δημιουργεί δημοσιονομικό χώρο και αυτός ο χώρος επιστρέφει στην κοινωνία.
Σε πολιτικό επίπεδο, η κίνηση αυτή λειτουργεί και ως επανατοποθέτηση της κυβερνητικής ατζέντας.
Μεταφέρει τη συζήτηση από τα πεδία της έντασης και της φθοράς σε εκείνα της οικονομίας και της καθημερινότητας, όπου η κυβέρνηση αισθάνεται ότι έχει ισχυρότερο αποτύπωμα.
Όμως, πέρα από την επικοινωνιακή διάσταση, το βασικό ζητούμενο παραμένει η ουσία: κατά πόσο οι πολίτες θα δουν πραγματική βελτίωση στην καθημερινότητά τους.
Η κυβέρνηση ποντάρει ότι η απάντηση θα είναι θετική.
Και με τις σημερινές ανακοινώσεις επιχειρεί να αποδείξει ότι η οικονομική της πολιτική δεν είναι μια αφηρημένη υπόσχεση, αλλά ένας μηχανισμός που παράγει απτά αποτελέσματα και τα επιστρέφει εκεί όπου έχουν τη μεγαλύτερη σημασία: στην κοινωνία.
Όλα αυτά, όπως είναι ευνόητο, βασίζονται σε μια βασική προϋπόθεση: τη σταθερότητα, τόσο δημοσιονομική όσο και πολιτική η οποία επιτρέπει να γίνονται μεταρρυθμίσεις.
Ταυτόχρονα, η Ελλάδα πλησιάζει σε ιστορικά χαμηλά ποσοστά ανεργίας.
Ο τραπεζικός τομέας παρουσιάζει συνεχή βελτίωση, ενώ τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια μειώνονται σημαντικά με μοχλό τον εξωδικαστικό μηχανισμό.
Σε ό,τι αφορά στις προβλέψεις για την οικονομία, αναμένεται και στην Ελλάδα, όπως και σε όλες τις ευρωπαϊκές οικονομίες, αναθεώρηση προς τα κάτω των προβλέψεων για την ανάπτυξη το 2026, καθώς και ανοδική αναθεώρηση των εκτιμήσεων για τον πληθωρισμό.
Το τελικό μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Ζούμε σε μια περίοδο έντονων και μειζόνων αλλαγών στη διεθνή γεωπολιτική και οικονομία.
Από αυτές τις αλλαγές θα υπάρξουν χώρες και κοινωνίες που θα πληρώσουν ακριβά το «μάρμαρο».
Η Ελλάδα οφείλει να διασφαλίσει την πολιτική και οικονομική της σταθερότητα, ώστε να είναι στους κερδισμένους της εποχής μας.
Κι αυτό γίνεται μόνο με την εκ νέου εμπιστοσύνη της κοινωνίας στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους συνεργάτες του.-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Οι διεθνείς ανακατατάξεις ισχύος και η ελληνική ευκαιρία στην Ανατολική Μεσόγειο
Η μεγάλη παγίδα των δημοψηφισμάτων: Ελλάδα, Βρετανία, Ιταλία
«Κοινωνική πλειοψηφία», η νέα ευφάνταστη επινόηση της Αριστεράς
Η απάτη του υλισμού: Γιατί η επιστήμη δεν έχει λύσει το μυστήριο της συνείδησης
«Λευκές Νύχτες»: Ο Ντοστογιέφσκι απέναντι στη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου
Βοκκάκιος, ο πρώτος Δυτικοευρωπαίος
Ποιος ξεγέλασε τους Τρώες; (Όχι, δεν ήταν ο Οδυσσέας)
Η επιδραστική σκέψη του Γιούργκεν Χάμπερμας στη σημερινή δυτική Δημοκρατία
Όταν ο πόλεμος γίνεται θέαμα: Η νέα, ψηφιακή εποχή της προπαγάνδας
Γιατί η στρατηγική της έντασης δεν γίνεται πολιτικό ρεύμα;
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...