Γράφει ο Ευγένιος
Η ευτυχία έχει καταντήσει στις μέρες μας μια λέξη φθαρμένη από την υπερβολική χρήση.
Τη συναντά κανείς παντού: σε εφαρμογές αυτοβελτίωσης, σε σύντομα βίντεο, σε λίστες «10 τρόπων για να νιώσεις καλύτερα».
Κι όμως, όσο περισσότερο τη κυνηγάμε, τόσο μοιάζει να μας διαφεύγει.
Ίσως γιατί την αναζητούμε στο λάθος μέρος.
Ίσως γιατί την ταυτίσαμε με την ευκολία, την άνεση και τη διαρκή ικανοποίηση.
Σε αυτό το σημείο επιστρέφει με έναν σχεδόν ανατρεπτικό τρόπο η αρχαία ελληνική φιλοσοφία και ιδιαίτερα η στοϊκισμός, που δεν υπόσχεται ευτυχία ως απόλαυση, αλλά ως εσωτερική ισορροπία.
Το ενδιαφέρον με τη σύγχρονη εκ νέου ανακάλυψη των στοϊκών δεν είναι μόνο θεωρητικό, είναι πρωτίστως βαθιά πρακτικό.
Η πρόταση είναι σχεδόν προκλητική μέσα στην απλότητά της: δοκίμασε να ζήσεις σαν στοϊκός για μια εβδομάδα.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Αλλά τι σημαίνει αυτό στην πράξη;
Δεν σημαίνει αποχή από τη ζωή, ούτε ψυχρότητα.
Σημαίνει να επαναπροσδιορίσεις τη σχέση σου με τον έλεγχο.
Οι στοϊκοί φιλόσοφοι, όπως ο Επίκτητος και ο Μάρκος Αυρήλιος, επέμεναν σε μια θεμελιώδη διάκριση: υπάρχουν πράγματα που εξαρτώνται από εμάς και πράγματα που δεν εξαρτώνται.
Η σύγχυση ανάμεσα στα δύο είναι, κατά κάποιον τρόπο, η πηγή της δυστυχίας.
Στην καθημερινότητα, αυτό μεταφράζεται σε κάτι εξαιρετικά απελευθερωτικό.
Δεν μπορείς να ελέγξεις τι θα πουν οι άλλοι, αλλά μπορείς να ελέγξεις πώς θα αντιδράσεις.
Δεν μπορείς να αποφύγεις την αβεβαιότητα, αλλά μπορείς να επιλέξεις να μην την αφήσεις να σε παραλύσει.
Δεν μπορείς να αποτρέψεις τις δυσκολίες, αλλά μπορείς να τις αντιμετωπίσεις με αξιοπρέπεια.
Η πρόταση να «ζήσεις σαν στοϊκός για μια εβδομάδα» δεν είναι ένα πείραμα αυτοτιμωρίας, αλλά μια άσκηση ελευθερίας.
Είναι μια επιστροφή σε κάτι βαθιά ανθρώπινο: την ικανότητα να θέτεις όρια ανάμεσα σε αυτό που είσαι και σε αυτό που σου συμβαίνει.
Σε μια εποχή όπου η προσοχή μας κατακερματίζεται και η ψυχική μας κατάσταση εξαρτάται από εξωτερικά ερεθίσματα, η στοϊκή στάση μοιάζει σχεδόν επαναστατική.
Δεν σου λέει να αποφύγεις τον κόσμο, αλλά να μην εξαρτάσαι από αυτόν.
Δεν σου λέει να μην επιθυμείς, αλλά να μην υποδουλώνεσαι στις επιθυμίες σου.
Κι εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο: η ευτυχία, υπό αυτή τη σκοπιά, δεν είναι έντονη συγκίνηση, αλλά ήρεμη δύναμη.
Δεν είναι κορύφωση, αλλά σταθερότητα.
Είναι η αίσθηση ότι, ακόμη και μέσα στην αβεβαιότητα, παραμένεις κύριος του εαυτού σου.
Για μια κοινωνία όπως η ελληνική, που ιστορικά γέννησε αυτές τις ιδέες, αλλά σήμερα συχνά παρασύρεται από την ταχύτητα και το επιφανειακό της εποχής, η επιστροφή στον στοϊκισμό δεν είναι μόνο μια φιλοσοφική άσκηση, είναι κι αυτό βέβαια.
Είναι κυρίως μια μορφή πολιτισμικής αυτογνωσίας.
Σαν να θυμόμαστε κάτι που πάντα γνωρίζαμε, αλλά ξεχάσαμε.
Ίσως, τελικά, η ευτυχία δεν είναι κάτι που πρέπει να κατακτηθεί, αλλά κάτι που αποκαλύπτεται, όταν πάψουμε να την κυνηγάμε με λάθος όρους.
Και ίσως μια εβδομάδα στοϊκής ζωής να είναι αρκετή για να το καταλάβουμε.-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Οι διεθνείς ανακατατάξεις ισχύος και η ελληνική ευκαιρία στην Ανατολική Μεσόγειο
Η μεγάλη παγίδα των δημοψηφισμάτων: Ελλάδα, Βρετανία, Ιταλία
«Κοινωνική πλειοψηφία», η νέα ευφάνταστη επινόηση της Αριστεράς
Η απάτη του υλισμού: Γιατί η επιστήμη δεν έχει λύσει το μυστήριο της συνείδησης
«Λευκές Νύχτες»: Ο Ντοστογιέφσκι απέναντι στη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου
Βοκκάκιος, ο πρώτος Δυτικοευρωπαίος
Ποιος ξεγέλασε τους Τρώες; (Όχι, δεν ήταν ο Οδυσσέας)
Η επιδραστική σκέψη του Γιούργκεν Χάμπερμας στη σημερινή δυτική Δημοκρατία
Όταν ο πόλεμος γίνεται θέαμα: Η νέα, ψηφιακή εποχή της προπαγάνδας
Γιατί η στρατηγική της έντασης δεν γίνεται πολιτικό ρεύμα;
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...