Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
Η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να αξιοποιήσει την κρίση του ΟΠΕΚΕΠΕ ως αφετηρία μιας γενναίας θεσμικής αναδιάρθρωσης, αποτελεί μείζονα πολιτική επιλογή κι αποτυπώνει μια βαθύτερη ιδεολογική επιλογή: την υπέρβαση του μεταπολιτευτικού κράτους και τη μετάβαση σε ένα μοντέλο διοίκησης όπου η πολιτική εξουσία λειτουργεί ως καθοδηγητής, ρυθμιστής και διαμορφωτής της πραγματικής ανάπτυξης, όχι ως διαχειριστής συσσωρευμένων στρεβλώσεων.
Η Ελλάδα, για δεκαετίες, έχτισε τους μηχανισμούς της πάνω σε μια παλαιοδεξιά αντίληψη κατακερματισμένης ισχύος, όπου τα υπουργεία λειτουργούσαν σαν διαμερίσματα συμφερόντων. Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ήταν το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα μιας διοίκησης που αντιλαμβανόταν τον εαυτό της μέσα από τις επιδοτήσεις, τις αποζημιώσεις, τις ισορροπίες με παραγωγικά δίκτυα που είχαν μάθει να διεκδικούν, όχι να παράγουν.
Ήταν ένα υπουργείο που δεν συμμετείχε στη χάραξη της εθνικής στρατηγικής, αλλά την παρακολουθούσε απ’ έξω, διαχειριζόμενο πόρους χωρίς να διαμορφώνει όραμα.
Η τοποθέτηση του Μαργαρίτη Σχοινά στο τιμόνι του συγκεκριμένου χαρτοφυλακίου σηματοδοτεί το τέλος αυτής της αμαρτωλής και αντιπαραγωγικής περιόδου.
Μια προσωπικότητα που έζησε για δεκαετίες στον πυρήνα της ευρωπαϊκής λειτουργίας, των διαπραγματεύσεων και των αποφάσεων, έρχεται να εγκαθιδρύσει ένα νέο δόγμα: ότι η Ελλάδα δεν θα πορεύεται με όρους ανακύκλωσης των επιδοτήσεων, αλλά με όρους συμμετοχής στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής πολιτικής για τον πρωτογενή τομέα.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Είναι η πρώτη φορά που απομακρύνεται εντελώς η λογική ότι ο υπουργός πρέπει να είναι «εκπρόσωπος της περιφέρειας».
Αντίθετα, η πολιτική νομιμοποίηση προκύπτει από τη δυνατότητα της σύνδεσης της χώρας με τα μεγάλα ρεύματα που διαμορφώνουν σήμερα τον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χάρτη τροφίμων, ενέργειας και πόρων.
Αυτό το υπουργείο παύει πλέον να έχει παθητικό ρόλο κι αποκτά χαρακτήρα επιτελικό, σχεδιαστικό και παραγωγικό.
Δεν ακολουθεί τις εξελίξεις, παρεμβαίνει σε αυτές.
Δεν εκτελεί ευρωπαϊκές οδηγίες, συμμετέχει στην παραγωγή τους.
Είναι μια μετάβαση που αγγίζει το ίδιο το DNA του ελληνικού κράτους: εγκαθιδρύει την αρχή ότι το μέλλον της χώρας δεν οικοδομείται πάνω στη συντήρηση των αντιστάσεων, αλλά πάνω στη διάρρηξή τους.
Αντίστοιχη ιδεολογική συνέπεια συναντά κανείς και στη μετακίνηση Τουρνά στην Πολιτική Προστασία.
Η επιλογή αυτή αναδεικνύει την πρόθεση της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει την κρατική ικανότητα όχι ως τυπική αρμοδιότητα, αλλά ως τον πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας.
Σε μια εποχή όπου η πολιτική ισχύς εξαρτάται από την ικανότητα του κράτους να προστατεύει, να προλαμβάνει και να αντέχει, η Πολιτική Προστασία μετατρέπεται σε στρατηγικό μηχανισμό.
Η εμπειρία, η επιχειρησιακή επάρκεια και η ικανότητα να διοικείς σε συνθήκες κρίσης αποκτούν ιδεολογικό βάρος: δείχνουν μια κυβέρνηση που αντιλαμβάνεται πως η ασφάλεια του πολίτη και η συνοχή της κοινωνίας αποτελούν προϋπόθεση της δημοκρατικής νομιμοποίησης.
Η μεγάλη εικόνα είναι σαφής: ο Μητσοτάκης εγκαθιδρύει σταδιακά μια νέα αρχιτεκτονική εξουσίας.
Μια κυβέρνηση που δεν επιδιώκει απλώς να επιβιώσει των κρίσεων, αλλά να τις αξιοποιεί για να αναδομήσει τους μηχανισμούς της.
Μια πολιτική αντίληψη που στηρίζεται στην ευρωπαϊκή διασύνδεση, στην τεχνοκρατική αξιοσύνη, στην επιτελική λειτουργία και στη διάθεση να σπάσουν τα δεσμά των παλαιών πολιτικών δομών.
Η κρίση του ΟΠΕΚΕΠΕ λειτούργησε ως το σημείο όπου η κυβέρνηση επέλεξε να κάνει το επόμενο βήμα: να αποδείξει ότι η μεταρρύθμιση δεν είναι σύνθημα, αλλά πράξη.
Ότι ο εκσυγχρονισμός δεν είναι τεχνικός στόχος, αλλά ιδεολογική δέσμευση.
Ότι το κράτος δεν είναι διαχειριστής, αλλά μοχλός εθνικής ισχύος.
Μέσα από την αναμόρφωση δύο κρίσιμων τομέων, του πρωτογενούς και της πολιτικής προστασίας, διαμορφώνεται ένα νέο υπόδειγμα διακυβέρνησης: συγκεντρωτικό στη στρατηγική του σκέψη, αλλά αποτελεσματικά αποκεντρωμένο στην υλοποίηση, ανοιχτό στις ευρωπαϊκές ροές, αλλά σταθερά προσανατολισμένο στις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.
Στην πραγματικότητα, αυτή είναι η βαθύτερη τομή: η κυβέρνηση επιλέγει να απελευθερωθεί από το παλιό κράτος, για να χτίσει ένα νέο.
Ένα κράτος που δεν υποτάσσεται στις κρίσεις, αλλά τις μετατρέπει σε ευκαιρίες εξουσίας.
Ένα κράτος που δεν αναζητά άλλοθι, αλλά παράγει αποτελέσματα.
Ένα κράτος που δεν αρκείται στην επιβίωση, αλλά διεκδικεί το προβάδισμα.
Και αυτό το προβάδισμα, σήμερα, ξεκινά να γίνεται ορατό στους πολλούς.-
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Οι διεθνείς ανακατατάξεις ισχύος και η ελληνική ευκαιρία στην Ανατολική Μεσόγειο
Η μεγάλη παγίδα των δημοψηφισμάτων: Ελλάδα, Βρετανία, Ιταλία
«Κοινωνική πλειοψηφία», η νέα ευφάνταστη επινόηση της Αριστεράς
Η απάτη του υλισμού: Γιατί η επιστήμη δεν έχει λύσει το μυστήριο της συνείδησης
«Λευκές Νύχτες»: Ο Ντοστογιέφσκι απέναντι στη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου
Βοκκάκιος, ο πρώτος Δυτικοευρωπαίος
Ποιος ξεγέλασε τους Τρώες; (Όχι, δεν ήταν ο Οδυσσέας)
Η επιδραστική σκέψη του Γιούργκεν Χάμπερμας στη σημερινή δυτική Δημοκρατία
Όταν ο πόλεμος γίνεται θέαμα: Η νέα, ψηφιακή εποχή της προπαγάνδας
Γιατί η στρατηγική της έντασης δεν γίνεται πολιτικό ρεύμα;
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...