Στη γεωπολιτική υπάρχουν στιγμές που μέσα σε λίγες ώρες -ή ακόμα και σε λεπτά!- εξελίσσονται σε τεστ εθνικής, πολιτικής, διπλωματικής, στρατηγικής και ηθικής ταυτότητας.
Το πλήγμα με ιρανικής κατασκευής drones εναντίον της βρετανικής βάσης στο Ακρωτήρι ήταν ακριβώς αυτό: ένα τεστ για το ποιος διαμορφώνει ισορροπίες και ποιος περιμένει να τις διαμορφώσουν άλλοι.
Το διακύβευμα δεν ήταν το ίδιο το στρατιωτικό συμβάν.
Το πραγματικό διακύβευμα ήταν αν η Κύπρος (ευρωπαϊκό έδαφος, κρίσιμος κόμβος δυτικών επιχειρήσεων) θα μείνει εκτεθειμένη σε ένα γκρίζο περιβάλλον ασύμμετρων απειλών.
Αν θα δημιουργηθεί κενό ισχύος.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για ΟΛΑ τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
*****
Και αν αυτό το κενό θα το εκμεταλλευτεί η Τουρκία, το Ιράν ή οποιοσδήποτε τρίτος παίκτης.
Σε τέτοιες συνθήκες, η ουδετερότητα δεν είναι επιλογή.
Είναι παραίτηση.
Αν δεν διαμορφώσει η Ελλάδα το πλαίσιο, θα το διαμορφώσουν άλλοι.
Η απόφαση της Αθήνας να ενεργοποιήσει άμεσα στρατιωτική παρουσία γύρω από τη Μεγαλόνησο, με τη φρεγάτα Belharra «Κίμων», σχεδιασμένη για αεράμυνα περιοχής και διαχείριση πολλαπλών απειλών και τη φρεγάτα «Ψαρά» με εξειδικευμένες δυνατότητες αντι-drone και ηλεκτρονικού πολέμου, ήταν μια εκκωφαντική δήλωση στρατηγικής υπεροχής.
Η επιπλέον ανάπτυξη τεσσάρων F-16 και η παρουσία του υπουργού Άμυνας, Νίκου Δένδια, στη Λευκωσία ολοκλήρωσαν το μήνυμα: η Κύπρος εντάσσεται σε ενιαίο αποτρεπτικό πλαίσιο.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι σημαίνουν όλα αυτά.
Η γεωπολιτική υπεραξία αυτής της στάσης αναπτύσσεται σε πέντε επίπεδα:
Πρώτον, ενισχύεται η δυτική αποτρεπτική διάταξη στη Μεσόγειο.
Η Κύπρος είναι κρίσιμος κόμβος για τη διασύνδεση Ευρώπης– Μέσης Ανατολής.
Η ελληνική εμπλοκή προσθέτει βάθος και αξιοπιστία στο σύστημα ασφάλειας που συνδέει ΗΠΑ, ΕΕ, Ισραήλ και αραβικές χώρες του Κόλπου.
Δεύτερον, περιορίζεται η δυνατότητα ελιγμών της Τουρκίας.
Σε μια συγκυρία που η Άγκυρα διατηρεί σύνθετες ισορροπίες με το Ιράν και ταυτόχρονα επιδιώκει ρόλο ρυθμιστή στην Ανατολική Μεσόγειο, η ταχεία ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο αναδιατάσσει τις εντυπώσεις και τους συσχετισμούς.
Η πρωτοβουλία κινήσεων έχει σημασία στην αποτροπή.
Δημιουργεί τετελεσμένα σταθερότητας, κι η Αθήνα τις τελευταίες μέρες έχει και σε αυτό το πεδίο, το «πάνω χέρι».
Τρίτον, η Ελλάδα αναβαθμίζει το διπλωματικό της κεφάλαιο.
Οι τηλεφωνικές επαφές του πρωθυπουργού με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα, με τις ηγεσίες κορυφαίων χωρών- μελών της Ευρωπαϊκής ένωσης, με την ισραηλινή ηγεσία και με βασικά αραβικά κράτη, εντάσσονται σε μια στρατηγική πολυκεντρικής δικτύωσης, όπου η Αθήνα λειτουργεί ως γέφυρα και συνθετικός κρίκος, μεταξύ διαφορετικών γεωπολιτικών πόλων.
Τέταρτον, διαμορφώνεται κυρίως και πρωτίστως από την Ελλάδα, η ευρωπαϊκή ομπρέλα στο κυπριακό πεδίο ασφάλειας.
Όταν ένα κράτος- μέλος της ΕΕ βρίσκεται στο στόχαστρο ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης, η αντίδραση δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά εθνική.
Ωστόσο, η άμεση θετική αντίδραση της Ελλάδας, συνέβαλε ώστε και άλλοι ευρωπαϊκοί δρώντες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία και πιθανώς το Ηνωμένο Βασίλειο, να ενισχύσουν την παρουσία τους, ενσωματώνοντας την Κύπρο σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή ασπίδα.
Πέμπτον, παγιώνεται η εικόνα της Ελλάδας ως εγγυητή ασφάλειας και όχι ως καταναλωτή ασφάλειας.
Αυτό αποτελεί ποιοτική μετατόπιση στη στρατηγική ταυτότητα της χώρας.
Ας θέσουμε το ερώτημα καθαρά:
Τι θα σήμαινε αν η Ελλάδα επέλεγε να «παρακολουθήσει» τις εξελίξεις;
Θα σήμαινε ότι άλλοι θα διαχειρίζονταν την ασφάλεια της Κύπρου.
Θα σήμαινε ότι η Τουρκία θα είχε μεγαλύτερο περιθώριο να εμφανιστεί ως αναγκαίος διαμεσολαβητής.
Θα σήμαινε ότι η Ελλάδα θα επιβεβαίωνε την εικόνα του περιφερειακού θεατή.
Αντιθέτως, η ενεργή στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, παράγει απτά οφέλη:
-Αυξάνει το διπλωματικό βάρος της χώρας.
-Ενισχύει την αποτρεπτική αξιοπιστία της.
-Βαθαίνει τις στρατηγικές της σχέσεις.
-Μετατρέπει την Κύπρο από πιθανό αδύναμο κρίκο σε ενισχυμένο κρίκο δυτικής αλυσίδας ασφαλείας.
Στο εσωτερικό για ακόμα μια φορά τα άκρα συναντώνται
Στο εσωτερικό πολιτικό επίπεδο, η επανεμφάνιση αιτημάτων «ουδετερότητας» αναδεικνύει μια διαχρονική ελληνική αμηχανία της ακροδεξιάς και της άκρας αριστεράς, απέναντι στη εθνική, γεωπολιτική ευθύνη.
Σε ένα σύστημα συμμαχιών, η αποχή δεν ισοδυναμεί με ασφάλεια.
Σχεδόν πάντοτε, συνεπάγεται απώλεια επιρροής.
Η τωρινή επιλογή δείχνει προτίμηση στην ενεργό διαμόρφωση εξελίξεων, αντί της παθητικής παρακολούθησης.
Επιπλέον, η πραγματικότητα της στρατιωτικής και διπλωματικής κινητικότητας διαψεύδει αφηγήσεις περί υποχώρησης ή αποδυνάμωσης της εθνικής ισχύος, που αναπαράγουν πολιτικές καρικατούρες τύπου Σαμαρά, αλλά και εξωνημένοι της ενημέρωσης που κακοποιούν καθημερινά ιστορικούς τίτλους εφημερίδων, και οι οποίοι κοιμούνται και ξυπνούν με την εμμονή ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι, δήθεν, έτοιμη να κάνει εθνικές παραχωρήσεις στην Τουρκία.
Αντιθέτως, η κρίση χρησιμοποιείται από την Αθήνα, ως ευκαιρία ενίσχυσης της αποτρεπτικής μας αξιοπιστίας.
Γιατί η ισχύς δεν αποδεικνύεται με συνθήματα.
Αποδεικνύεται με ενεργό παρουσία και διπλωματικές- στρατηγικές πρωτοβουλίες.
Η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται σε φάση επανακαθορισμού ισορροπιών.
Το Ιράν δοκιμάζει τα όρια των αντιπάλων του.
Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ αναζητούν βάθος ασφαλείας.
Η Ευρώπη αγωνιά για σταθερότητα.
Η Τουρκία παρακολουθεί και ζυγίζει.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα δεν έμεινε στη γωνία.
Επέλεξε να κινηθεί.
Και στη γεωπολιτική, όποιος κινείται πρώτος και σωστά, κερδίζει χώρο και στρατηγικά οφέλη.-
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Αρχίζει η μεγάλη μάχη Ορθολογισμού - λαϊκισμού με φόντο τις εκλογές του 2027 (video)
Ήρθε η ώρα να χτυπήσουμε την πολιτική ισχύ του λαϊκισμού
Ελλάδα, Τουρκία και η σιωπηλή γλώσσα της ισχύος
Όμηρος, η ερώτηση που ο Ελληνισμός δεν έχει απαντήσει ακόμα
Κικέρων, ο διανοητής που συνέδεσε την πολιτική με τη φιλοσοφία
Η πρόταση Μητσοτάκη για το Σύνταγμα: Λιγότερη αυθαιρεσία, περισσότερη λογοδοσία
Όποιος σπέρνει κοινωνική οργή, θερίζει γιγάντωση της Ακροδεξιά
Ο Αριστοτέλης και η τέχνη τού να ζούμε καλά
Θλιβερός εμποράκος ενός κίβδηλου ψευτοπατριωτισμού
Κατίνα Παξινού, η απόλυτη τραγωδός
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...