Γράφει ο Leigh Thompson (*)
Η «κόλλα» που ενώνει ορισμένες ομάδες δεν είναι κάτι μυστηριώδες ούτε θέμα τύχης. Το ομαδικό πνεύμα μπορεί να καλλιεργηθεί συνειδητά, αν αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο συνεργαζόμαστε.
Ο Άλεξ, έπειτα από μια επιτυχημένη πορεία στην Ομάδα Άλφα, μετακινείται στην Ομάδα Βήτα, προσδοκώντας παρόμοια δυναμική.
Τα μέλη έχουν ανάλογο ταλέντο και εμπειρία.
Ωστόσο, μέσα σε λίγες ημέρες διαπιστώνει ότι κάτι λείπει.
Η νέα ομάδα δεν είναι ανεπαρκής, αλλά δεν έχει την ίδια ενέργεια και συναδελφικότητα.
«Η παλιά μου ομάδα είχε ομαδικό πνεύμα. Αυτή δεν έχει», λέει.
Πολλές ομάδες αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες.
Τα καλά νέα είναι ότι η κατάσταση μπορεί να αλλάξει.
Είτε πρόκειται για μια νεοσύστατη ομάδα είτε για μια παλαιότερη, στον χώρο εργασίας ή αλλού, υπάρχουν τεκμηριωμένες στρατηγικές που βελτιώνουν τη λειτουργία και τη συνοχή της.
Τι είναι ομάδα και τι είναι ομαδικό πνεύμα;
Ομάδα είναι σύνολο αλληλεξαρτώμενων ανθρώπων που εργάζονται για έναν σαφή, κοινό στόχο.
Αν δεν υπάρχει ξεκάθαρος κοινός σκοπός, δεν μιλάμε για ομάδα.
Και αν κάποιος μπορεί να ολοκληρώσει το έργο μόνος του, τότε δεν υπάρχει πραγματική αλληλεξάρτηση.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για ΟΛΑ τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
*****
Η ουσία της ομάδας είναι η συνεργασία γύρω από έναν συγκεκριμένο στόχο, από την ανάπτυξη ενός προϊόντος ή την εξυπηρέτηση ενός πελάτη, μέχρι την παραγωγή μιας ταινίας ή τη συμμετοχή σε έναν διαγωνισμό.
Το ομαδικό πνεύμα (ή, στη γλώσσα της διοίκησης, η «συνοχή») είναι η ψυχολογική δύναμη που κρατά τα μέλη ενωμένα: ο βαθμός εμπιστοσύνης και σεβασμού μεταξύ τους, η αίσθηση του «ανήκειν» και η διάθεση συμμετοχής.
Όταν είναι υψηλό, αυξάνει την απόδοση.
Όταν είναι χαμηλό, δημιουργεί αποστασιοποίηση και αναστολές.
Όπως η φυσική κατάσταση, έτσι και το ομαδικό πνεύμα φθείρεται αν παραμεληθεί, αλλά μπορεί να ανακτηθεί.
Το θεμέλιό του είναι η εμπιστοσύνη.
Όταν υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη, οι άνθρωποι μιλούν χωρίς φόβο, μοιράζονται ιδέες ακόμη και ατελείς, προσφέρουν βοήθεια χωρίς να τους ζητηθεί.
Οι αποφάσεις λαμβάνονται ταχύτερα, γιατί κανείς δεν σπαταλά ενέργεια σε υποψίες ή «περιχαρακώσεις».
Δημιουργήστε ένα «καταστατικό ομάδας»
Ένα καταστατικό ομάδας είναι ένα σύντομο, γραπτό συμφωνητικό που απαντά σε τρία βασικά ερωτήματα:
Ποιος είναι ο στόχος μας;
Ποιος κάνει τι;
Πώς θα συνεργαζόμαστε;
Πρέπει να διαμορφώνεται από όλα τα μέλη, ώστε να υπάρχει αίσθηση συνιδιοκτησίας.
Αν μία ομάδα που λανσάρει προϊόντα, αντιμετώπιζε καθυστερήσεις και επαναλήψεις εργασιών, η σύνταξη ενός τέτοιου κειμένου ξεκαθάρισε τον στόχο, μοίρασε ευθύνες και θέσπισε απλούς κανόνες (π.χ. εβδομαδιαίες συναντήσεις και άμεση γνωστοποίηση προβλημάτων).
Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η πορεία βελτιώθηκε αισθητά.
Το καταστατικό δεν είναι στατικό.
Πρέπει να επανεξετάζεται όταν αλλάζουν οι στόχοι ή τα μέλη της ομάδας.
Ενθαρρύνετε την ελεύθερη ροή ιδεών
Πολλές συναντήσεις είναι αναποτελεσματικές, γιατί κυριαρχούν λίγοι και οι υπόλοιποι σιωπούν.
Δεν αρκεί η γενική προτροπή «μιλήστε».
Χρειάζεται δομή.
Στον καταιγισμό ιδεών (brainstorming), καλό είναι να τηρούνται τέσσερις βασικοί κανόνες:
1.Ενθάρρυνση κάθε ιδέας, ακόμη και φαινομενικά παράδοξης.
2.Προσωρινή αναστολή αξιολόγησης.
3.Αποφυγή κριτικής κατά τη φάση παραγωγής ιδεών.
4.Χτίσιμο πάνω στις ιδέες των άλλων.
Απλή ρητή αναφορά αυτών των κανόνων αυξάνει την ποιότητα και ποσότητα των ιδεών.
Σημαντικό επίσης είναι να καταγράφονται και να κοινοποιούνται τα αποτελέσματα.
Εναλλακτικά, η «γραπτή ιδεοθύελλα» (brainwriting) επιτρέπει σε όλους να συνεισφέρουν ταυτόχρονα, μειώνοντας την κυριαρχία των πιο εκφραστικών.
Το «speedstorming» (σύντομες, διαδοχικές συζητήσεις σε ζεύγη) συνδυάζει προσωπική επαφή και δομή, διασφαλίζοντας ότι ακούγονται όλες οι φωνές.
Όταν οι άνθρωποι βλέπουν ότι οι ιδέες τους επηρεάζουν πραγματικά τη λειτουργία της ομάδας, η δέσμευσή τους ενισχύεται.
Δημιουργήστε πλαίσιο για υγιή σύγκρουση
Οι συνεκτικές ομάδες δεν είναι εκείνες χωρίς διαφωνίες, αλλά εκείνες που διαφωνούν σωστά.
Η αποφυγή κάθε σύγκρουσης οδηγεί σε ομοιομορφία σκέψης.
Η ανεξέλεγκτη σύγκρουση διαλύει τη συνοχή.
Η διαφωνία πρέπει να αφορά ιδέες, όχι πρόσωπα.
Μια χρήσιμη πρακτική είναι η διάκριση ανάμεσα σε «ρινγκ» και «φωτιά κατασκήνωσης».
Στο «ρινγκ» (π.χ. για 10 λεπτά) τα μέλη εκφράζουν ενστάσεις και αντικρούουν επιχειρήματα.
Στη «φωτιά κατασκήνωσης» που ακολουθεί, επαναβεβαιώνουν τον κοινό στόχο και τη μεταξύ τους σύνδεση.
Έτσι η ένταση εκτονώνεται και η ομάδα παραμένει ενωμένη.
Γιορτάστε τις επιτυχίες και διαχειριστείτε τις ήττες
Οι επιτυχίες πρέπει να αναγνωρίζονται άμεσα.
Μικρές αναφορές όπως «λύσαμε το πρόβλημα χάρη στη Μαρία» ενισχύουν την κοινή ταυτότητα.
Δημιουργούν το αίσθημα ότι «το πετύχαμε μαζί».
Αντίστοιχα, οι αποτυχίες δεν πρέπει να αποσιωπώνται.
Χρειάζεται ανοιχτή συζήτηση: Τι περιμέναμε να συμβεί; Τι θα κάνουμε διαφορετικά;
Στόχος δεν είναι η απόδοση ευθυνών, αλλά η συλλογική μάθηση.
Η ομάδα μπέιζμπολ Chicago Cubs, στη διαδρομή προς το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2016, είχε έναν απλό κανόνα: 30 λεπτά για να γιορτάσει μια νίκη, 30 λεπτά για να πενθήσει μια ήττα, και μετά εστίαση στον επόμενο αγώνα.
Το ίδιο μοντέλο μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε ομάδα: αναγνώριση συναισθημάτων, εξαγωγή διδαγμάτων, συνέχιση της πορείας.
Τελικές σκέψεις
Το ομαδικό πνεύμα δεν οικοδομείται με τεχνητές ασκήσεις «σύσφιγξης σχέσεων» ούτε με καταπίεση διαφωνιών.
Χτίζεται με σαφή σκοπό, εμπιστοσύνη, δομημένη συνεργασία, υγιή σύγκρουση και κοινή διαχείριση επιτυχιών και αποτυχιών.
Είτε δημιουργείτε μια ομάδα από την αρχή είτε επιχειρείτε να αναζωογονήσετε μια υπάρχουσα, η αρχή είναι ίδια: ξεκαθαρίστε τον σκοπό, ορίστε ρόλους, καλλιεργήστε εμπιστοσύνη, δώστε χώρο στις ιδέες και τιμήστε τη διαδρομή μαζί.
Με συστηματική προσπάθεια, μια απλή ομάδα ατόμων μπορεί να μετατραπεί σε μια δεμένη, αποτελεσματική και περήφανη κοινότητα συνεργασίας.-
Πηγή: https://psyche.co
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί του Κυριάκου Μητσοτάκη;
Η μοναξιά του φιλελευθερισμού στην εποχή των άκρων
Η Ελλάδα από το Grexit στο Eurogroup
Το Ισραήλ πολλοί εμίσησαν, τα όπλα του, όμως, όχι...
Ερνέστος Τσίλλερ, ο μεγάλος αρχιτέκτων που πέθανε πάμπτωχος
Μήπως φθάνουμε στο τέλος του ελεύθερου κόσμου;
Στο μυαλό ενός «αντισυστημικού»
Μπορεί η Ουκρανία να γλιτώσει από μιαν άδικη «ειρήνη»;
Η τραγωδία των Τεμπών και η πολιτική της εκμετάλλευση
Ο φθόνος στην πολιτική είναι το πραγματικά μεγάλο όπλο του λαϊκισμού
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...