Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
Η σιωπή δεν είναι ουδέτερη.
Είναι πολιτική πράξη.
Και στην περίπτωση των τραγικών εξελίξεων στο Ιράν, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, συστηματική καταστολή, μαζικές εκτελέσεις και μια κοινωνία που συνθλίβεται από ένα θεοκρατικό καθεστώς, η σιωπή της ελληνικής (και ενός μέρους της ευρωπαϊκής) Αριστεράς δεν είναι απλώς αμήχανη.
Είναι εκκωφαντική.
Και βαθιά αποκαλυπτική.
Στην ελληνική Αριστερά, το μοτίβο είναι πλέον οικείο.
Για τη Γάζα οργανώθηκαν αλλεπάλληλες διαδηλώσεις, καταλήψεις πανεπιστημίων, flotilla «ανθρωπιστικής βοήθειας», ψηφίσματα, συνθήματα, καλλιτεχνικές παρεμβάσεις, διεθνείς καμπάνιες.
Όλα αυτά απολύτως θεμιτά ως μορφές πολιτικής έκφρασης.
Το πρόβλημα δεν είναι η κινητοποίηση.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για ΟΛΑ τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
*****
Το πρόβλημα είναι η επιλεκτικότητα της κινητοποίησης.
Διότι για το Σουδάν, όπου πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους σε έναν από τους πιο αιματηρούς και ξεχασμένους πολέμους του πλανήτη, δεν υπήρξαν ούτε πορείες, ούτε πανό, ούτε συνθήματα.
Για το Ιράν, όπου γυναίκες δολοφονούνται επειδή δεν φορούν «σωστά» τη μαντίλα και νέοι εκτελούνται επειδή διαδήλωσαν, η αντίδραση περιορίζεται σε υποσημειώσεις, αμήχανες αναρτήσεις ή (συχνότερα) απόλυτη σιωπή.
Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι τυχαία.
Δεν πρόκειται για έλλειψη πληροφόρησης.
Τα γεγονότα είναι γνωστά, τεκμηριωμένα, αδιαμφισβήτητα.
Πρόκειται για κάτι βαθύτερο: για μια ιδεολογική «κρισάρα» της πραγματικότητας, όπου η καταπίεση «μετράει» μόνο όταν προέρχεται από τον θύτη- εχθρό των αριστερών.
Όταν ο θύτης είναι το Ισραήλ, σύμμαχος της Δύσης, η Αριστερά κινητοποιείται μαζικά.
Όταν όμως ο θύτης είναι ένα αντιδυτικό, αυταρχικό καθεστώς, όπως το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης, τότε η ηθική πυξίδα αρχίζει να τρεμοπαίζει.
Η καταπίεση σχετικοποιείται, η βία «εξηγείται», τα θύματα υποβαθμίζονται.
Σαν να υπάρχει μια άτυπη ιεράρχηση του ανθρώπινου πόνου.
Αυτό δεν είναι διεθνισμός.
Είναι ιδεολογική αναπηρία.
Είναι η αδυναμία να σταθεί κανείς με συνέπεια απέναντι στην ίδια του τη ρητορική περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και καθολικών αξιών.
Γιατί αν τα δικαιώματα είναι καθολικά, τότε ισχύουν και στην Τεχεράνη και στο Χαρτούμ, όχι μόνο στη Γάζα.
Σε αυτό το σημείο, η σύγκριση με τα αραβικά κράτη, όπως αναδεικνύεται και σε πρόσφατο άρθρο του Economist, είναι αποκαλυπτική, αν και για διαφορετικούς λόγους.
Εκεί, η σιωπή απέναντι στις εξελίξεις στο Ιράν δεν είναι ιδεολογική.
Είναι βαθιά ρεαλιστική και κυνική.
Τα αραβικά καθεστώτα -στα οποία καλό είναι να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει Δημοκρατία με τη δυτική έννοια του όρου- δεν μιλούν γιατί φοβούνται το χάος που θα μπορούσε να προκαλέσει η κατάρρευση του ιρανικού κράτους.
Φοβούνται προσφυγικά κύματα, ανεξέλεγκτα όπλα, αποσταθεροποίηση, έναν νέο κύκλο περιφερειακής αστάθειας.
Η περίφημη «Αραβική Άνοιξη» έχει μετατραπεί για αυτά τα κράτη σε εφιάλτη…
Με άλλα λόγια, τα αραβικά κράτη σιωπούν επειδή σκέφτονται με όρους ισχύος, ασφάλειας και επιβίωσης.
Η Αριστερά, όμως, δεν επικαλείται τον ρεαλισμό.
Επικαλείται την ηθική.
Και ακριβώς γι’ αυτό η σιωπή της είναι πολύ βαριά.
Διότι όταν μια πολιτική παράδοση που αυτοπροσδιορίζεται ως φωνή των καταπιεσμένων επιλέγει ποιους καταπιεσμένους θα υπερασπιστεί, τότε δεν μιλάμε πια για ηθική στάση.
Μιλάμε για πολιτική σκοπιμότητα μεταμφιεσμένη σε ευαισθησία.
Το αποτέλεσμα είναι διπλά καταστροφικό.
Από τη μία, εγκαταλείπονται πραγματικά θύματα, Ιρανοί διαδηλωτές, Σουδανοί άμαχοι, στην αφάνεια.
Από την άλλη, απαξιώνεται η ίδια η έννοια της αλληλεγγύης, που μετατρέπεται σε εργαλείο επιβεβαίωσης μιας προκατασκευασμένης κοσμοθεωρίας.
Η σιωπή για το Ιράν και το Σουδάν δεν είναι απλώς ένα ηθικό κενό.
Είναι μια πολιτική δήλωση: ότι για ένα κομμάτι της σύγχρονης Αριστεράς, το πρόβλημα δεν είναι η καταπίεση καθαυτή, αλλά το ποιος την ασκεί.
Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να καλυφθεί με μεγάλα λόγια, συνιστά βαθιά υποκρισία.
Αν η Αριστερά θέλει να ξαναμιλήσει πειστικά για δικαιοσύνη, ελευθερία και ανθρώπινη αξιοπρέπεια, θα πρέπει πρώτα να κοιταχτεί στον καθρέφτη.
Και να αποφασίσει αν οι αξίες της είναι πράγματι καθολικές, ή απλώς επιλεκτικές.
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί του Κυριάκου Μητσοτάκη;
Η μοναξιά του φιλελευθερισμού στην εποχή των άκρων
Η Ελλάδα από το Grexit στο Eurogroup
Το Ισραήλ πολλοί εμίσησαν, τα όπλα του, όμως, όχι...
Ερνέστος Τσίλλερ, ο μεγάλος αρχιτέκτων που πέθανε πάμπτωχος
Μήπως φθάνουμε στο τέλος του ελεύθερου κόσμου;
Στο μυαλό ενός «αντισυστημικού»
Μπορεί η Ουκρανία να γλιτώσει από μιαν άδικη «ειρήνη»;
Η τραγωδία των Τεμπών και η πολιτική της εκμετάλλευση
Ο φθόνος στην πολιτική είναι το πραγματικά μεγάλο όπλο του λαϊκισμού