Με λένε Τίτο Ραμίρες.
Είμαι 55 χρονών και εδώ και 30 βλέπω τον κόσμο μέσα από ένα παρμπρίζ γεμάτο λιωμένα έντομα.
Έχω ύψος ένα και ενενήντα πέντε, ζυγίζω 130 κιλά και κουβαλάω περισσότερα τατουάζ απ’ όσα έχει σελίδες ένα βιβλίο τέχνης.
Κοιμάμαι σε χώρους στάθμευσης, κάνω ντους σε σταθμούς φορτηγών και πίνω καφέ που έχει γεύση σαν αστραπή, μόνο και μόνο για να μη με πάρει ο ύπνος στο τιμόνι.
Είναι μια μοναχική ζωή: δεκαοκτώ ώρες τη μέρα ακούγοντας το βουητό των ελαστικών και τον θόρυβο του CB, βλέποντας τις άσπρες γραμμές του δρόμου να γίνονται μία.
Ο κόσμος με βλέπει να φτάνω και αλλάζει πεζοδρόμιο.
Βλέπουν το δερμάτινο γιλέκο, το μακρύ μούσι, το μέγεθός μου, και κλειδώνουν τα αυτοκίνητα διπλά.
Το καταλαβαίνω.
Μοιάζω με κίνδυνο που περπατά.
Αλλά πριν από δύο χρόνια, σε ένα έρημο κομμάτι του αυτοκινητόδρομου A-2 στην Ισπανία, έμαθα πως καμιά φορά αυτός που φοβίζει περισσότερο είναι ο μόνος που μπορεί να σε σώσει.
Ήταν τρεις τα ξημερώματα.
Μια νύχτα τόσο μαύρη που τα χωράφια έμοιαζαν με θάλασσα χωρίς τέλος.
Είδα ένα αυτοκίνητο σταματημένο στη λωρίδα έκτακτης ανάγκης, με τα αλάρμ να αναβοσβήνουν αδύναμα.
Μια γυναίκα ήταν έξω, αγκαλιάζοντας τον εαυτό της για να προστατευτεί από το κοφτερό κρύο.
Φρέναρα με τα αερόφρενα.
Το σφύριγμα έσκισε τη σιωπή.
Κατεβαίνοντας από την καμπίνα, την είδα να κάνει πίσω, τρομοκρατημένη.
Έβλεπε μόνο έναν γίγαντα να βγαίνει από το σκοτάδι.
Δεν έβλεπε βοήθεια, έβλεπε απειλή.
Στάθηκα λίγα μέτρα μακριά και σήκωσα τα χέρια ανοιχτά.
—«Κυρία», είπα με την πιο ήρεμη φωνή που μπορεί να βγει από έναν οδηγό νταλίκας, «δεν σταματάω για να σας κάνω κακό. Σταματάω για να βοηθήσω. Τι συμβαίνει;»
Έτρεμε τόσο που χτυπούσαν τα δόντια της. «Χάλασε το αυτοκίνητο», ψέλλισε. «Το κινητό χωρίς μπαταρία. Είμαι εδώ τέσσερις ώρες. Πέρασαν εκατοντάδες αμάξια. Κανείς δεν σταμάτησε».
—«Πού πάτε;»
Άρχισε να κλαίει με λυγμούς.
«Στη Μαδρίτη. Στο νοσοκομείο. Ο γιος μου… είναι στο χειρουργείο επειγόντως. Πρέπει να φτάσω, σας παρακαλώ».
Δεν το σκέφτηκα.
Ούτε ωράρια, ούτε ταχογράφους.
—«Ανεβείτε» (έδειξα την πόρτα του συνοδηγού). «Εγώ θα σας πάω».
Κοίταξε το τεράστιο τρέιλερ, μετά εμένα. «Εκεί μέσα;»
—«Το πιο ασφαλές μέρος σ’ αυτόν τον δρόμο, σας το υπόσχομαι».
Ανέβηκε.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για ΟΛΑ τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
*****
Την πήγα 80 χιλιόμετρα, βγαίνοντας από τη διαδρομή μου, πατώντας όσο χρειαζόταν για να πάμε γρήγορα αλλά με ασφάλεια.
Μόλις φτάσαμε στην είσοδο των επειγόντων, τα αερόφρενα ξανασφύριξαν.
Μου έπιασε το χέρι με τα δικά της, με δάκρυα στα μάτια.
—«Κανείς δεν σταματά πια», ψιθύρισε. «Νόμιζα πως θα μείνω μόνη για πάντα. Ευχαριστώ που με είδες».
Μπήκε τρέχοντας.
Γύρισα στον δρόμο, αλλά η σιωπή στην καμπίνα ήταν αλλιώς.
Βαριά.
Δεν σταματούσα να τη φαντάζομαι εκεί, να βλέπει πίσω φώτα να απομακρύνονται, να νιώθει αόρατη.
Έπιασα το μικρόφωνο του CB.
—«Προσοχή, οδηγοί φορτηγών. Ακούστε. Εμείς τα βλέπουμε όλα. Είμαστε τα μάτια του δρόμου. Πρέπει να κάνουμε περισσότερα».
Είπα την ιστορία.
Εκείνη τη νύχτα γεννήθηκε ο «Κώδικας Άγγελος».
Ξεκίνησε μικρό: μια συμφωνία ανάμεσα σε λίγους.
Αν δούμε κάποιον με βλάβη, εγκαταλελειμμένο ή σε ανάγκη, σταματάμε.
Βοηθάμε.
Δεν προσπερνάμε.
Το νέο απλώθηκε από χώρους στάθμευσης και συχνότητες.
Πέρσι βοηθήσαμε πάνω από 1.200 ανθρώπους.
Βάλαμε μπροστά αυτοκίνητα σε φοβισμένα παιδιά, δώσαμε λίτρα πετρελαίου σε ηλικιωμένα ζευγάρια που είχαν μείνει στη μέση του καλοκαιριού, πήραμε γυναίκες που έφευγαν από τη βία με ό,τι φορούσαν και τις πήγαμε σε σπίτια φιλοξενίας σε άλλη επαρχία.
Σώσαμε επτά ζωές.
Έναν οδηγό με καρδιακό επεισόδιο, έναν διαβητικό σε κρίση, ένα κορίτσι απαχθέν που το ικετευτικό βλέμμα του το είδα στον καθρέφτη.
Αλλά η ιστορία που με σημαδεύει περισσότερο είναι πριν από έναν μήνα.
Ήμουν σε έναν χώρο στάθμευσης στη Βαλένθια, γεμίζοντας καύσιμα, όταν ήρθε κοντά μου ένα παλικάρι γύρω στα είκοσι, να τρέμει, με μελανιές και ένα σακίδιο.
—«Είστε ο Τίτο;» ρώτησε.
—«Εγώ είμαι».
Είδε το αυτοκόλλητο «Κώδικας Άγγελος» στο τζάμι.
— «Αλήθεια βοηθάτε;»
— «Γι’ αυτό υπάρχουμε, παιδί μου.
Έπρεπε να φτάσει στη Βαρκελώνη.
Η θεία του τον περίμενε.
Εκεί θα ήταν ασφαλής.
Δεν είχε ούτε ένα ευρώ.
Δεν πήγαινα προς Βαρκελώνη, αλλά πήρα τηλέφωνο μια συνάδελφο, τη Λάουρα, που πήγαινε.
Μάνα δύο παιδιών και με φορτηγό μεγαλύτερο από το δικό μου.
Έδωσα να φάει στο παιδί και η Λάουρα τον πήγε μέχρι τέλους.
Έφτασε.
Είναι ασφαλής.
Τώρα σπουδάζει Κοινωνική Εργασία και λέει πως θέλει να αφιερώσει τη ζωή του στο να βοηθά τους «αόρατους», όπως τον βοηθήσαμε εμείς.
Σήμερα είμαστε πάνω από 4.000 οδηγοί φορτηγών στον «Κώδικα Άγγελος».
Έχουμε εφαρμογή, συντονιστές.
Τα μέσα μάς λένε «Άγγελους του Δρόμου».
Αλλά είμαστε απλώς οδηγοί.
Μυρίζουμε πετρέλαιο, φοράμε καρό μπλουζάκια και έχουμε ύφος όχι και τόσο φιλικό.
Εκείνη η γυναίκα στην A-2: ο γιος της βγήκε από το χειρουργείο.
Κάθε Χριστούγεννα παίρνω μια κάρτα με τη φωτογραφία ενός παιδιού που μεγαλώνει.
Πάντα γράφει το ίδιο: «Στον γίγαντα που μας έσωσε».
Εγώ είμαι ο Τίτο Ραμίρες.
Οδηγώ ένα φορτηγό.
Έμαθα ότι στους πιο μοναχικούς δρόμους είναι που χρειάζεται περισσότερο η βοήθεια.
Και πως καμιά φορά αυτοί που σε μαθαίνουν να φοβάσαι είναι οι μόνοι που κοιτάζουν.
Οπότε αν μια μέρα μείνεις από βλάβη, αν χαθείς ή αν τρέχεις να ξεφύγεις από κάτι κακό και ο κόσμος μοιάζει να σου γυρίζει την πλάτη…
Ψάξε τα φορτηγά.
Είμαστε σε επιφυλακή.
Ακούμε.
Μπορεί να έχουμε άγρια όψη και να είμαστε κουρασμένοι, αλλά θα σε πάμε σπίτι.
Γιατί ο δρόμος δεν χρειάζεται να είναι μοναχικός. Όχι όσο σε αυτόν κυλάμε εμείς...
*****
Ανάρτηση του Stefanos Katsouleas
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί του Κυριάκου Μητσοτάκη;
Η μοναξιά του φιλελευθερισμού στην εποχή των άκρων
Η Ελλάδα από το Grexit στο Eurogroup
Το Ισραήλ πολλοί εμίσησαν, τα όπλα του, όμως, όχι...
Ερνέστος Τσίλλερ, ο μεγάλος αρχιτέκτων που πέθανε πάμπτωχος
Μήπως φθάνουμε στο τέλος του ελεύθερου κόσμου;
Στο μυαλό ενός «αντισυστημικού»
Μπορεί η Ουκρανία να γλιτώσει από μιαν άδικη «ειρήνη»;
Η τραγωδία των Τεμπών και η πολιτική της εκμετάλλευση
Ο φθόνος στην πολιτική είναι το πραγματικά μεγάλο όπλο του λαϊκισμού
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...