Ο Πάμπλο Πικάσο μιλά για την τέχνη, τη ζωή, τη ζωγραφική, τον Ραφαήλ...

Ο κόσμος είναι ακατανόητος.
Γιατί λοιπόν εγώ, πρέπει να ζωγραφίζω πίνακες που να είναι κατανοητοί;

Όλοι θέλουν να καταλάβουν τη ζωγραφική.
Γιατί δεν προσπαθούν να καταλάβουν,
το κελάηδημα των πουλιών;

Τους αρέσουν τόσα πράγματα γύρω τους χωρίς να τα καταλαβαίνουν.
Γιατί πρέπει οπωσδήποτε 
να καταλάβουν τη ζωγραφική;

Δεν υπάρχει αφηρημένη τέχνη.
Πρέπει πάντα να αρχίσεις 
ζωγραφίζοντας κάτι συγκεκριμένο.
Μετά, μπορείς να αφαιρέσεις κάθε είδος ρεαλισμού.

Δεν πρέπει να ζωγραφίζεις αυτό που βλέπεις.
Πρέπει να ζωγραφίζεις αυτό που σκέφτεσαι.

Ξεκινάς με κάτι. 
Στη συνέχεια αφαιρείς όλα τα ίχνη της πραγματικότητας.

Μου πήρε τέσσερα χρόνια 
να μάθω να ζωγραφίζω σαν τον Ραφαήλ,και μια ολόκληρη ζωή
να μάθω να ζωγραφίζω σαν παιδί.

Κάθε παιδί είναι καλλιτέχνης.
Το θέμα είναι πως θα παραμείνει καλλιτέχνης μεγαλώνοντας.

Το νόημα της ζωής είναι να ανακαλύψεις το ταλέντο σου.
Ο σκοπός της ζωής είναι να το χαρίσεις στους άλλους.

Η επιτυχία είναι επικίνδυνη.
Αντιγράφεις τον εαυτό σου και αυτό είναι χειρότερο από το να αντιγράφεις τους άλλους.
Είναι στείρο. 

Η τέχνη είναι ερωτική.
Η τέχνη ξεπλένει την ψυχή
από τη σκόνη της καθημερινότητας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Η Έλλη Λαμπέτη έκανε πάντοτε κάτι αναπάντεχο...

«Περίμενα» του Παναγιώτη Κανελλόπουλου